Personal

Vijfentwintig kaarsjes op mijn taart

Tuesday, December 27, 2016



Hip hoera, ik ben jarig. En dat vraagt natuurlijk om een lijstje met dingen die jij misschien nog niet over mij weet.
1. Op mijn paspoort staat Melissa Jore en een achternaam.
2. Ik ben een thee-meisje. Elk seizoen is thee-seizoen. 
3. Maar ik hou niet van rozenbotel thee. Buhhh
4. Mijn Amerikaanse familienaam is Lawrence, wat best wel fancy klinkt. 
5. Ik drink ook graag koffie, maar enkel met melk of schuim erin.
6. Ik ben een Colruyt-meisje en ik doe elke dag van kaartjes en bonnetjes.
7. Maar stiekem mis ik mijne microfoon een beetje.
8. Ik draag altijd vrolijke kousen, want wit en zwart zijn te saai voor mij.
9. Af en toe kan je mij ook zien lopen met twee sokken die niet bij elkaar horen.. oeps..
10. Ik ben melig, maar ik vind dat dik ok. (Sorry aan iedereen die kaartjes en pakjes krijgen het hele jaar door..) 
11.  Ik ben voor het eerst in mijn leven echt verliefd in 2016, Ja bizar ik weet het!
12.  Ik hou van schaatsen.
13. Mijn avonden na het werk bestaan meestal uit Netflix-momenten en knuffelsessies met de kat.
14. Mijn kat heet Mien The Queen, omdat ze nu eenmaal een koningin is.
15. Sinds een week loop ik rond met rosse lokken (alé ne ombre) 
16. Ik hou niet van win win spelen en krasloten.
17.  Ik ben een sarcast, en ik kan er niet aan doen.
18. Ik ben meter van twee honden, Fay & Charlie.
19. Ik voel mij soms eenzaam, ook al heb ik veel mensen om mij heen.
20. Volwassen worden is stresserend, want mensen verwachten veel van je en ik ben daar niet klaar voor.
21. Ik ben af en toe nog een klein kind, volwassen zijn is gewoon te strak en te simpel.
22. Ik lach vaak met mijn eigen domme moppen, want ik vind mijzelf gewoon hilarisch.
23. Ik heb een gigantisch ochtendhumeur en kan mijzelf wel de Queen van het humeur noemen.
24. Ik ben onzeker en heb last van perfectionisme , geweldige combinatie! ;)
25. Ik onderga regelmatig veranderingen, dat houdt mijzelf gelukkig.


Ps: op foto ziet het er duizend keer rosser uit dan het werkelijk is.. 







Goodbye June

Sunday, December 11, 2016

* Deze post is eenmalig terug in het Engels geschreven omdat June een Amerikaanse connectie was. En mijn talen zijn duidelijk even verroest door de emoties, dus excuses voor eventuele fouten. 
 

Dear June, 

The sun is still rising every morning, but my world is no longer the same. I lost the brightest light. There are not enough words to describe how heartbroken I am. You were one of my favorite humans alive. I knew that many of the goodbyes I said, might have been farewells, but I just can't accept and believe that you're one of those. 

Without you, there wouldn't have been an American story to relive. When I was ready to give up and when my hair was falling out, you were there. You send me calm messages and took all over. You and your positive attitude fixed all my paper work and you made it possible for me to work at North Country Public Radio. You didn't know me, but that didn't matter to you, you were always helping out, no matter the cost. 

I will always remember the day we first met. You came running out of the office: 'I thought I heard you.' You hugged me and welcomed a stranger in your life. You made me feel welcome and loved, even though we just met. And even if my adventure wasn't always perfect, you were standing by my side with a big bucket of compliments, hugs and many love. I am sure that there is no soul in this world that can say that they did not love you, because you were easy to love. You were the definition of love. 

Thanks to my past, I gave up on love, but you made me believe in true love again. All the stories you told me about Joel and you and how you were still in madly in love with him. You told me not to block love out, not because of my fear of getting hurt. You showed me that people could love me if I would let them. You taught me how easy and simple loving can be. "Love with your heart, and not your brain", is what you said. You loved every creature alive, humans and animals.

Do you remember that you drove me trough the snow, just to the other side of the road so I could get my caramel Latte? I could have walked but you wanted to go with me. And you brought us so much food. Donuts, caked you made and the worst part was that you couldn't even eat yourself most of the time because of your allergies. You made me gain American pounds my dearest. I can't stop laughing when I think back of the conversation we had about me getting fat. You smiled and said: "you are imagining the weight. just enjoy the good food." Whenever I feel fat now, I will think back of that moment in your office. But I was really gaining weight so you bought me a membership for the pool and you invited me to join your Zumba Class. I was so nervous the first time I joined, but you made it so much fun. You didn't care that I tripped over my own feet or that I was seconds late with almost every move. The group was so diverse, but you made every of us feel welcome, unique and loved. I will remember your enthusiasm and how I tired I got from just looking at you. 
You were the warmest person I met. You didn't care about looks, colors, backgrounds or whatever, you loved everyone.

The day I left NCPR you made me a cheesecake. We hugged and we cried. You made me promise to return to you. I will keep my promise June, someday I'll be there to see you again and to remember us and our beautiful time. You also made me promise that I would never give up on my dreams and that I would at least try to succeed. I will try the hardest with you in my heart. Time will heal the pain I feel right now, but it won't take away the memories. My dearest June, you will always be with me. You are my inspiration and my hero and I want to be as amazing as you were. I will spread love just as you did. I will carry your light with me for the rest of my life.

I love you so much. 

Goodbye June,
Melissa xXx 


bookies

Boekenkast: de wereld veranderen

Tuesday, December 06, 2016


" Een boek draagt wijsheid, plezier en een wereld ver van hier" 



Intussen weet iedereen dat ik een echte boekenworm ben. Ik woon eigenlijk zo goed als in mijn boekenkast. Meestal lees ik fictie, maar af en toe lees ik informatieve boeken, omdat je daar slimmer van wordt. (of dat maak ik mijzelf toch wijs) Deze week las ik De wereld veranderen van John-Paul Flintoff. Een filosofisch boek waarin de schrijver je laat inzien dat ook jij elke dag een stuk de wereld veranderen kan. Daarom deel ik graag de wijsheid die ik er uit gehaald heb met jullie, gestaafd met een vleugje eigen mening natuurlijk, hoe kan het ook anders op mijn eigen blog. 
--
In één van de eerste hoofdstukken schrijft Flintoff over hoe rangen ook gelijk staan aan macht. Ik leerde door het lezen van dit hoofdstuk dat presidenten, bazen of welke andere functie niet synoniem staan voor macht. Ergens in het verleden werd in ons hoofd gestoken dat zij die hoger staan of meer verdienen, ook meteen meer te zeggen hebben. Ik ga hier nu niet zeggen dat we meteen even tegen Barack Obama ons gedacht moeten gaan zeggen, maar denk even kleiner met mij mee. Ieder  van ons komt (hopelijk) ooit op de werkvloer terecht. Een plaats waar vaak onderverdelingen zijn. Ik werk momenteel bijvoorbeeld in een supermarkt waar een gerant en eerste verkopers aanwezig zijn. Ik merk dat collega's hun mening niet durven zeggen aan zij die hoger staan, in dit geval de gerant of de eerste verkopers. Ik zeg niet dat we morgen allemaal één voor één aan de baas zijn tafel moeten gaan zitten om ons beklag te doen, maar ik geloof wel in een goede verstandhouding. Mijn gerant is hoger in rang, maar als mens niet meer of minder waard dan mijzelf. Als ik met iets zit zal die rang mij niet tegenhouden om mijn hart op een beleefde manier te luchten bij hem of bij mijn eerste verkopers. We hebben nood aan de rangen puur omdat iemand het laatste woord moet kunnen hebben, maar dat woord kan gestuurd worden door elk van ons. Respect is dan ook de sleutel naar een goede verstandhouding in situaties waar rangen aanwezig zijn. Ook ik kan de winkel verbeteren, of ik nu maar gewoon bediende-verkoper ben of gerant. (en nee ik heb niet ineens hoge verwachtingen van mijzelf, maar ik geloof dat ieder van ons bijdraagt en nodig is om de winkel te laten draaien.) 


Elk van ons heeft een begin en een einde waar we niet aan onderuit kunnen. Toch wil dat niet zeggen dat we niet regelmatig naast het pad kunnen lopen of ons leven overhoop gooien. Flintoff staaft zijn mening met een citaat van Friedrich Nietsche: "Hij die een waarom heeft kan bijna elke hoe aan."
Ieder van ons heeft nood aan betekenis en antwoord op de waarom-vraag. We hebben een betekenis nodig of een doel om iets te bereiken of te kunnen overwinnen. Ik denk hier bijvoorbeeld aan mijn eigen depressie. Ik had een doel nodig om er uit te geraken, want zonder dat doel of zonder een betekenis op lange termijn zou ik blijven hangen zijn. Mijn betekenis of doel was op dat moment het behouden van een vriendschap die voor mij de wereld betekende. Ik wou vooruit en het verleden loslaten en ik zag betekenis in de kracht van zijn woorden. Waarom moest ik door? Om terug te kunnen genieten van mijn leven en ons te kunnen focussen op het positieve in onze vriendschap. Maar die betekenis vinden is niet simpel, omdat we als mensen te snel willen gaan en meteen het pure geluk willen vinden. Terwijl het soms onder onze neus ligt. We voelen ons immers al goed als we iets klein voor iemand anders doen of zelf voor je eigen persoon zolang we weten waarom we dat doen. Ik doe al jaren vrijwilligerswerk omdat het mij een goed gevoel geeft om anderen te helpen. Weinig mensen gaan zich gelukkig voelen als ze gedwongen worden anderen te helpen, correct?

Flintoff laat je nadenken over wie je bent. Hij stelt voor om voor jezelf te noteren wie je bent, waar je van houdt en vooral waarom je daar van houdt. Ik heb de lijst nog niet gemaakt, maar ik ben overtuigd dat het zal hebben om mijzelf meer te accepteren. Door na te denken over de dingen die ik doe en de dingen die ik belangrijk vind, zal ik inzien dat ik elke dag een stuk bijdraag aan de verandering van de wereld, waar ik mij voor het lezen van dit boek een nutteloze pion voelde. Al jaren heb ik een bucket list, die ik langzaam aan naar de achtergrond verdrongen had, maar die mij doelen gaf in het leven. Ik ga terug proberen stil staan bij het verhaal dat ik op het einde van mijn leven wil kunnen vertellen of na laten. Overschat jezelf niet, maar onderschat jezelf ook niet. Ieder van ons kan veel betekenen in de wereld, als is het maar je eigen kleine wereld of die van de mensen rondom jou. Niemand van ons kan in één keer alle armoede, hongersnood, oorlog en pijn uit de wereld verwijderen, begin daarom klein.

Om jezelf een plaats te kunnen geven in de wereld moet je ook de mensen rondom jou een plaats kunnen geven in je eigen wereld. Flintoff beschrijft hoe hij simpelweg zijn eigen gekweekte tomaten ging rond delen bij de buren. Ik leerde uit het boek vooral dat een simpel gebaar een wereld van verschil kan maken voor een ander. Mijn karakter heeft een zacht kantje dat ik nog al vaak als vanzelfsprekend zag. Ik glimlach naar vreemde mensen in het voorbij gaan, praat tegen bijna iedereen en help iedereen waar ik kan. Door het lezen van het boek en stiekem ook door nu op de werkvloer te staan besef ik dat niet iedereen die kleine gebaren gebruikt. Ik heb ook (on)gezonde interesse in de medemens, want door mijn eigen zware verhaal besef ik dat ieder van ons zijn eigen verhaal meedraagt. Het delen van onze ervaringen en verhalen kan pijn bezorgen, maar het kan ook de ander helpen om niet dezelfde fouten te maken of gewoon als steun dienen. Verandering zit al in de kleine dingen zoals een simpele glimlach, een luisterend oor, een schouder om te huilen, gewoon blijk van interesse en natuurlijk ook in een oprecht compliment. Het feit dat meer dan de helft van onze beschaving niet kan omgaan met een compliment, bewijst hoe weinig we ze uitdelen. We delen genoeg bakstenen uit gevuld met de nodige kritiek, maar zelden of nooit zie je een pluim van de één naar de ander gaan. 

We kunnen volgens Flintoff ook pas gelukkig zijn als we niet langer geven om wat anderen van ons denken. In het boek staaft hij het met het voorbeeld van een man die alleen staat te dansen, naarmate tijd verstrijkt durven anderen zich er bij te voegen tot niemand nog kan zeggen wie de eerste was. De manier waarop we omgaan met anderen is immers besmettelijk. Als niemand in die massa de stap durfde zetten om zich bij die man te voegen, dan zou de rest ook niet gevolgd zijn. Een foute manier, maar menselijk. Verandering heeft geen leider nodig, maar gewoon iemand die de eerste wil zijn.



Al te vaak zag ik mensen gekwetst worden door roddels, kwetsende woorden of zelf fysiek waar niemand ingreep. Ik ben niet foutloos en ook ik ben niet zonder angst geboren, maar ik doe mijn best om te verdedigen waar ik kan. Ik werd herinnerd aan een waarde die ik al een tijd vergeten was, waarschijnlijk uit zelfbescherming. Ik zag de gevolgen van pesterijen en kwetsende woorden al tijdens mijn pubertijd, maar nu zelf op de werkvloer blijft het mij achtervolgen. Soms roddelen we zo extreem of oordelen we met een publiek over iemand dat die persoon er depressief van kan worden. Ook ik zie de gevolgen van deze 'pesterijen' op het slachtoffer. Is ons eigen leven zo saai geworden dat we een ander zijn verhaal gaan misbruiken?

Frustraties op werkgebied zijn normaal. Ook ik erger mij aan mensen die hun werk niet naar behoren uitvoeren, maar ik zal nooit iemand zijn persoonlijke problemen, ziektes of ervaringen betrekken om mijn gelijk te krijgen. Ik probeer mijn eigen roddelgedrag ook serieus te onderdrukken, omdat ik weet hoeveel schade we er mee kunnen aanrichten. Ik heb te vaak mijn mond dicht gehouden waar ik had moeten opkomen voor mensen en zo mijn eigen waarde verloren: 'kom steeds op voor zij die te zwak zijn of niet aanwezig zijn.' Ironisch als je bedenkt dat onze maatschappelijke gulden regel gaat over mensen behandelen. 'Behandel ieder zoals je zelf behandeld worden wil, en behandel niemand op een manier dat je zelf ook niet aangenaam zou vinden.' Toch gebeurt het dagelijks. We laten ons vangen, al dan niet onbewust om de ander zijn zwaktes te misbruiken voor een eigen boeiend verhaal. Wat is er mis met gewoon te vertellen hoe je weekend was? 

Vrienden wees gewaarschuwd, want vanaf nu zal ik jullie beter leren kennen, zodat ik jullie beter kan begrijpen. Samen kunnen we de wereld verbeteren door elkaar lief te hebben en te accepteren. Maar ook van mijn vijanden kan ik leren volgens Flintoff. Ieder van ons heeft een reden waarom. Misschien zit er meer achter het misbruiken van anderen, misschien ook niet. Door te observeren leer je hoe het niet moet, maar ook leer je dingen die je misschien eerder niet wou zien door de wrok tegen die persoon. Dit boek heeft mij motivatie gegeven om mijzelf en de wereld rondom mij te veranderen en ik kan alleen maar hopen dat het ook jullie een stap in de juiste richting kan duwen.

Kusjes en knuffels, 
Melissa 









column

Een neutrale genderloze wereld: 1

Wednesday, November 23, 2016

Ik ben een feministe. Ik kan mij meteen de zuchten die ontsnappen voorstellen, die ik zelf ook geheel terecht vind. Helaas is het begrip feminisme -mede dankzij extremisten - een negatief begrip geworden. Als mensen aan feminisme denken, wordt er niet langer gedacht aan gelijkheid, wel aan het vrouwen boven mannen principe. Enkele vrouwen die een haat voor mannen hebben besloten dat het mannelijke geslacht neergehaald moest worden zodat wij vrouwen konden heersen. Dat soort is niet wat ik ben. Ik ben voor gelijkheid tussen geslachten en tegen het onderverdelen in hokjes.Ik zeg luidkeels nee tegen stereotypen tussen genders en ja tegen vrijheid in keuze.

Hoe werd ik nu en feministe? Het begon voor mij allemaal al in de lagere school. Als kind was ik een echte Tom-boy. Je weet wel zo een meisje dat eigenlijk liever jongensdingen deed. In scholen en in onze maatschappij worden we al vroeg in die hokjes geduwd. Meisjes worden verwacht te houden van roze en dragen rokjes en kleedjes met nylonkousen, terwijl jongens stoere kleren dragen met tekeningen. De helft van de kleding voor jonge meisjes bestaat nu vandaag nog steeds uit roze t-shirts met nutteloze boodschappen als cute girl, prinses of sweet, terwijl onze jongens draken, star wars figuren en donkere kleuren mogen dragen.  Wie heeft het recht om te beslissen dat een meisje alleen maar mag houden van schattige kledingstukken terwijl jongens stoer mogen zijn? Wij vrouwen zijn meer dan schattige prinsessen die ronddansen in tutu's en jongens hoeven niet alleen maar stoer te zijn. Mijn ouders gaven mij gelukkig steeds de vrijheid om te dragen wat ik wilde en te zijn wie ik wilde. Ik draag ook graag kleedjes, maar niet omdat het moet. 


Helaas is kleding niet het enige probleem. Speelgoed is nog een issue. In de lagere school rende ik door de modder en over ingebeelde parcours samen met de jongens, terwijl de meisjes in een hoek speelde met hun barbies en hun poppen of leerde hoe ze later de strijk moesten doen. Ik hoorde te vaak verkeerde boodschappen. 'Maak eens een lekkere taart voor de jongens.' of 'Melissa, dat is toch iets dat jongens doen.' Door de verkeerde houding van volwassenen werd ik door leeftijdgenoten ook als vreemd aanzien. Want de jongens begrepen meer dat ik niet één van hun was en de meisjes zagen in dat ik niet deed wat een meisje hoorde te doen. Mijn vrijheid werd mij als kind ontnomen of toch door onze maatschappij. Recent nog vertelde iemand mij een verhaal waar ik gloeide van trots dat ik deze persoon kennen mag. Hij vertelde over zijn neefje die hield van barbiepoppen en glitter. Voor zijn verjaardag kocht hij dan ook een barbiepop met glitters. Ik kreeg een warm gevoel omdat deze vriend niet koos om zijn neefje's interesses te onderdrukken. Toch als ik dit verhaal aan anderen vertel krijg ik vaak hetzelfde antwoord: 'Dat zal dan wel een homo worden.'
Kan iemand mij vertellen sinds wanneer glitter, roze en barbiepoppen gelijk staan aan de liefde van een man voor een man? Waarom gaan we er meteen van uit dat een jong knaapje die houdt van glitters en poppen ook zal houden van mannen later? Duwen we dat kind dan niet zelf die richting uit? En nog iets, wat is er mis met het houden van hetzelfde geslacht? Mijn vriend koos om zijn neef te laten zijn wie hij is en dat is hoe ik later precies mijn kinderen wil zien opgroeien. Speelgoed in de winkels schreeuwt ook gewoon uit voor wie het bedoeld is. De sint brengt vooral roze voor meisjes en dozen voor jongens is actie. Waarom delen we alles zo in? Waarom beslist onze maatschappij wie we horen te zijn? Wat is er mis met tussenin? 
Ik werk in een supermarkt waar ik iets te vaak mijn wenkbrauwen frons. Kinder Surprise heeft twee verschillende verpakkingen voor hun chocolade eitjes. De doosjes zeggen werkelijk: 'voor jongens.' en voor 'meisjes.' De verpakking voor jongens is blauw en bevat leuke figuren zoals Finding Dory, draken, dino's en alles wat je kan bedenken. De meisjes krijgen natuurlijk roze met prinsessen van Frozen. Wie zijn wij om te beslissen waarvan meisjes of jongens houden? Wat is er mis met één neutrale verpakking? Een assortiment waaruit kinderen kiezen kunnen?

Recent nog had ik een kind aan mijn kassa. Een jongetje van een jaar of vier met zijn zusje aan zijn zijde. Beide hadden ze een barbiepop vast. De jongen droeg Elza terwijl het meisje haar zus Anna droeg. Ik stelde hen de vraag wat ze zo leuk vonden aan Frozen. De jongen antwoordde trots 'De prinsessen natuurlijk.' Zijn mama lachte en moedige hem zelf aan om verder te vertellen en dat deed het kind. 'Thuis heb ik een pyjama van Frozen en ook het kleed van Elza.' Dat was zo een moment waarop je die ouders spontaan een high five wilt geven. Helaas hoor je ook te vaak in de gangen roepen 'zet dat weg, dat is voor meisjes.' Wat als wij als winkelketens nu eens neutraal zouden zijn en het onderverdelen in hokjes zouden bannen? Weg met beschrijvingen als voor meisjes of voor jongens. Ik ga ook  naar het mannentoilet als ik dringend moet en trek mij niets van de veroordelende blikken aan. Waarom zou ik uren in een rij gaan staan als ik bij de mannen meteen mijn blaas lozen kan? Alleen maar omdat een figuurtje op de deur dat beslissen mag.
Een ander veel voorkomend begrip is emoties. Vrouwen zijn emotioneel terwijl mannen - God verbiedt het ze- niet huilen mogen. Mannen zijn voor alle duidelijkheid even menselijk als wij vrouwen, ook zij voelen emoties. Ik ervoer al te vaak dat een man zichzelf de vernietiging in werkt door te hard te willen passen in het beeld van de maatschappij. Ze onderdrukken hun emoties en komen stoer over, maar diep vanbinnen borrelt verdriet en emoties die er uit willen komen. Laat een man toch huilen als hij dat wil, en laat een introverte vrouw haar geheimen voor zich houden. We moeten leren om niet aan geslachten regels op te leggen of hen te vertellen wat ze moeten doen of wat zeker niet mag. Ik hou net meer van mannen die hun emoties kunnen tonen dan zij die de noodzaak voelen om stoer over te komen. 
Een andere reden waarom ik geloof in het bannen van hokjes is de macht die mannen lijken te voelen over het 'zwakkere geslacht.' Ik spreek hier niet over elke mens met een piemel tussen zijn benen, maar over uitzonderingen. Ik werd ook geconfronteerd met mannen die mij naroepen, die dachten dat ze meteen een gouden ticket naar mijn vagina hadden gewonnen omdat ze mij complimenteerde of met mannen die hun dronken handen niet kunnen thuishouden en dan maar zeggen dat wij dat graag hebben. Ik heb helaas ook een zeer onaangename ervaring achter de rug waar een man serieus over de lijn ging omdat hij het kon. Vrouwen moeten zich nog te vaak verdedigen of kruipen weg in een hoekje. Denk maar terug aan de heisa rond 'wij overdrijven niet.'

 Ik sta voor gelijkheid tussen geslachten. Ik kan als vrouw ook bakken bier verzetten net als een man. Ik ga niet ontkennen dat mijn fysieke bouw dat soms tegenhoudt, maar laat mij toch proberen. Vrouwen zijn niet lesbisch omdat ze rugby spelen en mannen zijn geen homo omdat ze liever dansen dan op een bal te schoppen. Betuttel geen vrouwen, maar onderschat ze ook niet. Geef geen man een foute blik omdat hij huilt als hem dat aanstaat. Ik geloof in gelijke kansen en verbetering voor beide partijen. Ik sta voor het bannen van Gender en het accepteren van neutrale gedachten. Ik ben she for us.



Dit is een reeks van meerdere columns waarschijnlijk, omdat ik nog zo veel te schrijven heb en niet in detail ben gegaan in deze post. 

countyourblessings

Count your blessings

Monday, November 21, 2016

"Het leven is een feest, als je het maar op de juiste manier viert." 

De laatste maanden had ik last van donkere wolken boven mijn hoofd. Ik had geen zin meer in bloggen of eigenlijk zelf niet in het dagelijkse leven. Vandaag gaat het weer goed met mij. Ik zie de zon door de wolken schijnen, neurie liedjes op het werk en huppel weer over de straten. Ik leerde dat principes als count your blessings niet gewoon psychologische kwakzalverij zijn. Elke dag stil staan bij de fijne, aangename momenten helpt om het goede in het leven te zien. 


Dansen, dansen, dansen, liefst met vriendjes,
Door herfstblaadjes lopen
oprechte gevoelens voor iemand ervaren
steun krijgen van vrienden
spontane onverwachte berichten 
sarcastische moppen
Netflix-momenten 
Harry Potter hypes herbeleven
Tevreden zijn met wie je bent
Nieuwe boeken lezen
Doneren aan het goede doel
Gewoon vrolijk zijn
Centen verdienen, zodat je ze weer kan op doen aan nieuwe dingen
zelf kunnen autorijden
goede collega's hebben waar je graag mee samen werkt
een goei sjatteke thee
Tijd doorbrengen met vrienden en familie
zonnige dagen tussen koude en winderige herfstdagen 
lachbuien die nergens op slagen 
Avond knuffel sessies met Mien The Queen
Houden van en geliefd zijn
nieuwe mensen leren kennen
talenten kunnen gebruiken
in een warm bed kunnen wegkruipen
opstaan zonder ochtendhumeur
dessertjes kunnen eten
luidkeels meezingen met de radio
over het ijs glijden (met schaatsen aan weliswaar) 
veranderingen kunnen accepteren en het verleden kunnen loslaten
minder puistjes op uw gezicht tellen 
lekker vegetarisch eten
uit uw comfortzone stappen en nieuwe dingen proberen
kunnen terugblikken op de mooiste momenten
goed staan op een selfie.
Blije sokken kunnen dragen
Zwangerschapsfoto's ontvangen van je beste vriendin.
Contacten houden met Amerikaanse familie
parapluutjes krijgen omdat het regent
vriendschappen die niet gebaseerd zijn op leeftijd.
life
Lange haren sparen

 ♥ 



Personal

Als de zon even niet meer door de wolken schijnt...

Sunday, August 21, 2016



Dit is zonder twijfel de meest emotionele post die ik hier ooit neer schrijf. Het leven is meer dan alleen regenbogen, glitters en alles wat positief is. Helaas heerst er nog een taboe als het op verdriet aankomt. We maken allemaal dingen mee die ons hard tegen de vloer knallen en het moeilijker maken om weer op te staan. De ene persoon ervaart dat harder dan de andere. De laatste dagen deed het leven voor mij pijn. Ik kreeg het moeilijker dan ooit om een glimlach op mijn gezicht te toveren. De persoon die positief door haar dagen ging werd diep in mijzelf opgegeten door een zwarte schim. 

Helaas ligt het niet meteen in onze menselijke natuur om die taboe te doorbreken en het woord depressie te begrijpen. Reacties als "Je bent zo jong, hoe kan jij nu er door zitten?", maken het niet bepaald gemakkelijker om die zwarte vlek weer in te kleuren. Een hartbreuk of emotionele pijn heeft niets met leeftijd te maken. De hoofdstukken - ook wel mijn verleden genoemd- die ik al schreef in mijn levensverhaal bepalen mijn emotionele toestand nu, niet mijn leeftijd. Het is ook waarheid dat de tijd de wonden heelt, maar soms is er meer nodig dan enkel tijd om diepe wonden te laten vervagen. Ik heb in het verleden dingen verdrongen en de tijd er over heen laten gaan. Vandaag draag ik hier de gevolgen van. Ik heb geleerd dat je dingen wel kan verdringen, maar dat ze als een boomerang wel weer terug in je gezicht belanden. De tijd heeft net als een goede wijn mijn pijnen gerijpt, maar verwerkt geraakten ze niet. 

De grootste fout die ik ooit gemaakt hebt is de beslissing om mijn pijn alleen te dragen. Ik wil hier duidelijk stellen dat die fout volledig in mijn kamp ligt. Er zijn meerdere factoren geweest waarom ik al mijn wonden voor mijzelf heb gehouden, maar die zijn nu niet belangrijk. Door het alleen te willen dragen heb ik mijn hoofd voller en voller gestoken. Ik kreeg het niet voor elkaar om minder belangrijkere dingen even aan de kant te schuiven. Die duizend Melissa's in mijn hoofd liepen verloren in de chaos die ik zelf gemaakt heb. Tot vorige week kon ik de chaos nog een beetje aan maar nu was het vol. Zo iets met een figuurlijke druppel die de emmer doet overlopen. 

Na de Verenigde Staten viel ik in het wel gekende zwarte gat. Ik keerde terug naar mijn leven dat plots niet meer het mijne leek. Kan je u voorstellen dat je geen idee meer hebt wat mensen van je verwachten, of vooral wat je van jezelf verwacht? Ik veranderde als persoon en de mensen om mij heen veranderde niet allemaal mee. Ik bekeek de wereld op een andere manier en leerde vooral dat ik mijzelf moet kunnen zijn. Ik ben een sarcast met een emotioneel hart. Dankzij dit avontuur heb ik geleerd dat het niet oké is om je wonden te verdringen tot je ze fysiek niet meer lijkt te voelen. Ik dacht na over mijn verleden en mijn toekomst en hierdoor kwam alles weer terug opdraven, al die onverwerkte dingen.

Ik vertrouwde voor de eerste keer in mijn 24 lentes iemand mijn leven toe en hierdoor sta ik vandaag sterker in mijn schoenen. Ik werd helaas ook gekwetst door fouten die ik zelf maakte, maar ik ben dankbaar dat ik een hartbreuk mag ervaren. Ondanks dat de duisternis diep in mij leeft kan ik wel nog liefde voelen. Mijn hart kan breken doordat ik iemand graag kan zien. Ik vind dat een mooie gedachte. (*vriendschappelijke graag zien bestaat ook.) En ik heb hoop dat ons hart wonderen kan verrichten. Ik geloof dat als vriendschap oprecht is het wel weer goed komt. Mijn masker viel af. Ik kon niet langer doen alsof ik een taart vol glitters had opgegeten. Mensen zeiden mij dat het geen verschil maakte of ik er nu bij was of niet. Het doet pijn om te horen, ondanks dat het waarheid is. Maar ik heb geen spijt van het feit dat ik mijn hart opende. Het schijnt dat ik doorheen deze zwarte schim mijn echte vrienden zal leren kennen. Zij die blijven kan ik oprecht liefhebben en dat is toch het schone aan het mens zijn? Wij voelen emoties.

Met deze post vraag ik geen medelijden, alles behalve. Ik schrijf dit omdat ik hoop dat mensen niet langer in het taboe blijven leven dat een jong persoon alleen maar gelukkig kan zijn. Wij hebben ook onze onzekerheden en wonden. Ik vraag begrip en geduld aan iedereen van mijn omgeving die dit leest. Ik begrijp dat het nieuwsgierige beestje in ons wil weten wat er zich afspeelt, maar vandaag ben ik nog niet klaar om er over te praten. Er werd mij gevraagd hoe ik geholpen kan worden. Ik vraag niemand om mijn pijn te begrijpen of het zwarte gat voor mij te kleuren. Ik moet de strijd met mijn demonen zelf aan gaan. Je kan alleen maar helpen door de liefde van je hart te laten komen en mij nieuwe kleuren aan te bieden. Geef mij de kans om te groeien en accepteer mijn mindere dagen.  Ik zie de toekomst positief want ik heb nog bakken vechtlust. Ik wil ook niet dat wanneer je dit leest denkt dat ik depressief ben, want dan ben ik niet. Ik zie nog steeds het mooie in het leven, alleen ga ik nu even door een donkere periode. Maar ik ben de schrijver van mijn levensverhaal en ik schrijf die demonen uit mijn boek. Ik zie mijzelf in de nabije toekomst weer dansen door regenbogen en glitters.

Bedankt.
M. 



Gewoon dingen

Schrijfsel van de dag: ik mis je

Wednesday, June 29, 2016

Af en toe schrijf ik mijn gedachten op (digitaal) papier. Vanaf nu deel ik deze schrijfsels en hersenkronkels ook met jullie. 

Ik herbeleef dagelijks onze mooiste momenten,
Zoals de laatste keer dat ik je zag,
onze ontroerende omhelzing.
Een afscheid, waarvan ik dacht dat het maar tijdelijk was.
Het zout van mijn tranen raakte mijn lippen.
Ik moest je laten gaan,
had ik toen maar geweten
dat je mijn leven uit zou glippen.

Je beloofde mij dat je niet meteen zou gaan.
Elke dag keek ik uit naar de dag,
dat wij twee weer tegen over elkaar zouden staan.
Maar je had nood aan nieuwe avonturen.
Een onbeschrijfelijk gevoel van verdriet
kreeg ik met het nieuws te verduren.

Oh mijn vriend,
Ik mis je elke dag meer en meer.
Je was niet door iedereen bemind.
maar mij liet je achter met een ontzettende hartzeer.
Je liet me achter met een leegte.
Die ik met alle mogelijke vrolijke gedachten weer probeer te vullen.

Ik hoor je los te laten,
maar ik moet jou vertellen dat ik stiekem zo,
nog niet klaar ben om jou voorgoed te laten gaan.
Ik koester onze herinneringen, 
alsof ze nog gewoon bestaan.

 
Ik wil je nog zo veel vertellen,
over al mijn avonturen en mijn kwel
Ik zou je vertellen hoe ik graag ik van jou horen wil, maar aan de andere kant van de lijn blijft het ijzig stil.Ik blijf hier achter met die pijnlijke vraag.Zal ik jou ooit weer zien en kunnen omhelzen?
of zijn wij voorgoed klaar?



Alle teksten zijn momentopnames. Een donkere tekst betekent daarom niet dat ik diep ongelukkig ben. Ik schrijf wat ik voel, zodat mijn hoofd nadien ook begrijpt wat ik bedoel. 

bookies

Juni's leest-lijstje

Sunday, June 26, 2016

Als je mij een beetje in het echte leven kent, dan weet je zonder twijfel dat ik een echte boekenworm ben. Ik heb geen favoriete genre en lees dan ook non-stop. Daarom deel ik vanaf nu mijn laatst gelezen boeken op mijn blog en vertel ik zonder schaamte wat ik er van vond. De laatste tijd ging ik voor luchtige boeken omdat ik gewoon na Amerika even terug in mijn leesritme moest komen. Stiekem vind ik boeken voor jongeren ook gewoon tof. Voor al mijn boeken volg je mij best op goodreads.


Vroeger als kind had ik de film van Disney al wel eens gezien, toch kon het boek mij niet honderd procent overtuigen. Ik vond Mary Poppins in het boek nog al overkomen als een zeer gemeen persoon en ik miste de magie van in de film. Had ik de film pas na het boek gezien was ik misschien iets meer verkocht geraakt aan het boek.
Ik had er lage verwachtingen bij, maar het heeft mij aangenaam verrast. Ik koos het boek aan de hand van de titel omdat ik zelf ook altijd brieven schrijf naar mensen, zonder ze effectief af te geven. Ik vond dat het boek misschien iets meer drama mocht bevatten om het effect van zo iets duidelijk te maken. Als uitkomt wie de brieven verstuurd heeft, geeft Lara Jean amper een kick. Toch de moeite waard om te lezen. 

Ik las eerder de reeks van de selectie die mij heel goed beviel. Helaas vind ik deze twee boeken nog overbodig. Het verhaal is gewoon helemaal hetzelfde als de selectie, alleen nu uit het oogpunt van de prins en de lijfwacht. Ik las ook de koningin en de favoriet, maar ook deze konden mij niet bekoren. De selectie zal ik blijven aanraden, maar al de rest is gewoon te veel. 

De After reeks is één van de reeksen waar ik een haat-liefde verhouding met heb. Na zoveel recensies te lezen besloot ik er aan te beginnen. 5 of 5 starsDe boeken bevatten genoeg drama om er voor te zorgen dat je blijft lezen, alleen is het aantrekken en wegduwen van beide karakters een beetje irritant met momenten. Ik ben vooral fan van after door dat de schrijfster totaal geen dingen schuwt. De seks wordt in geuren en kleuren beschreven, wat misschien soms wat te is, maar ook wel boeiend blijft om het te lezen. Je ervaart de verlegenheid van het karakter. Ik heb nog één boek te gaan dus ik ben benieuwd naar het laatste in de reeks. Oh, het schijnt ook dat het gebaseerd zou zijn op One Direction, maar daar merk ik dus niets van. 

To-read

-- Lord of the rings is een klassieker die ik al zo lang wil lezen, nu heb ik hem eindelijk op mijn lees-lijstje gezet. Alleen ben ik aan het nadenken om hem toch in het Engels te lezen.

--Als tweede leende ik Frans voor dummies. Tja, ik moet mijn talen toch wat bijschaven en ik ben nu eenmaal een dummy.

--Ondanks dat ik geen fan was van al haar boeken waag ik mij nog eens aan Kiera Cass. Dit keer lees ik de Kroon, het vervolg in de reeks waarbij haar dochter een selectie houdt.

-- Ook Ish Ait Hamou krijgt een eerlijke kans. Met zowel slechte als goede reviews waag ik mij aan Hard Hart. Een verhaal dat zich gedeeltelijk afspeelt in de Verenigde Staten. Je weet wel, dat land dat ik zo hard aan het missen ben nu.

-- Sophie Kinsella is sowieso één van mijn favoriete schrijfsters. Haar boeken zijn grappig en speels en ik herken mijzelf te vaak in haar karakters. Dit keer waag ik mij aan Ik krijg je wel & Mag ik je nummer even?

-- Als laatste (en tot nu toe enige Engelstalige) boek staat Oystercatchers op het lijstje, geschreven door Susan Fletcher. Elke bibliotheek bezoek kies ik een random boek uit het Engelse aanbod. Dus we zullen wel zien wat dit geeft.


Wat lees jij en wat moet ik zeker gelezen hebben?

travel

On the road: Los Angeles

Sunday, June 19, 2016

Vier maand lang hing ik de New Yorker uit. Alé ja, dan toch een beetje daar in de middle of nowhere. Emotioneel deed het mij dan ook iets toen ik vertrok uit de staat die ik vier maand mijn thuis mocht noemen. Drie uur te vroeg ingecheckt, tot mijn grootste verbazing zonder overgewicht, zat ik te wachten op mijn vlucht naar Californië.


Na zes uur in de lucht te hangen zette ik mijn vermoeide voeten op Californische grond. Het regenachtige New York was ik al vergeten. Drie uur terug gaan in de tijd zorgde er voor dat ik mijn middageten gemist had. Ik had dus echt zoveel honger dat ik zelf vlees zou eten om te overleven. Das een mop hé. Ik zou echt geen vlees gekocht hebben, maar bon! Helaas had de aankomsthal van LAX niet veel eten te bieden, tenzij je de maaltijden van bijna 25 dollar meetelde. Ik besloot dan maar te overleven op de havermout repen die mijn gastmama had meegegeven. Drie uur moest ik wachten tot Missy eindelijk aankwam. Die tijd spendeerde ik op de grond, net naast het stopcontact, met mijn goede vriend Netflix. Het laatste half uur besloot ik aan de aankomst te gaan staan, waar de karretjesman mij duizend keer vroeg of ik geen karretje wou voor mijn bagage. En dan zag ik haar eindelijk van de trappen komen. Een gevoel dat je niet kan beschrijven, geloof mij.  We trokken richting het bedrijf waar we onze nieuwe vriend - de auto- zouden huren. De vrouw aan het loket keek ons vluchtig aan en zei vol overtuiging: 'Jullie bagage gaat wel niet passen in de compact versie." Zo was de eerste onverwachte kost een feit. We upgraden de auto naar een midsize. "Je gaat hier naar buiten en dan kies je een auto uit. De sleutel zit er al op." We knikten beide en liepen enthousiast naar de auto's. "Welke zullen we nemen?" Uiteindelijk viel onze keus op een volkswagen omdat Missy in België hier ook mee rijd. Maar alle begin is moeilijk. Hoe starten we de auto want er is geen sleutelgat? Hoe werkt dat automatisch ding? en waar brengt de GPS ons heen? Iets later rijden we een beetje onzeker en angstig op de baan, op weg naar onze eerste stop. In Los Angeles verbleven we bij een goede vriend van mijn één van mijn gastzussen en zijn hond buddy.
 


We waren meteen verliefd op Buddy en ook Trey was een feest om bij te verblijven. De eerste avond reden we naar de supermarkt want zowel Missy als ik vielen bijna om van de honger. Trey betaalde plots onze boodschappen en kocht ons op straat ook nog eens eten. Na de winkel reden we terug naar zijn straat waar dus geen parking te vinden was. Een uur lang reden we rondjes wat na een tijd erg frustrerend werd, maar ook wel hilarisch was met iemand als Trey. "Waar rijd ik naar toe?"
"Ik voel mij wel wat rechts vandaag." en zo bleven we toeren tot we enkel die lege parking plaats zagen. We aten in het midden van de nacht ons avondeten en gingen naar bed.
 
De volgende dag nam Trey ons mee op sleeptouw in Hollywood. We gingen langs een gezellige markt om nadien uren rond te slenteren op The Walk of Fame. Als echte toeristen poseerden we met de sterren hun wel ja sterren hé. De man op de foto bij Michael Jackson's ster besloot om onze foto even the photobomben wat best hilarisch was. 



Na the walk of fame nam Trey ons mee naar een winkelcentrum met een gezellige markt aan. 

 

 

Aan het einde van de dag besloten we om zelf de keukenprins(essen) uit te hangen. We kochten een fles wijn en genoten van een zelfgemaakte maaltijd. En van Buddy die natuurlijk alle onze liefde op aan het eisen was. Trey en ik hielden beide ontzettend van thee. We hadden dus vanaf onze eerste minuut samen ook de neiging om thee voor elkaar te maken, ook al wisten we niet of de ander daar zin in had. Plots hoorde ik dan ook uit de keuken. "Honey?" Missy en ik schoten beide in de lach tot we door hadden dat hij dus gewoon vroeg of ik honing in mij thee wou.
 

De tweede dag moest Trey helaas werken en trokken wij naar Santa Monica. Op de bus stal een stinkende dakloze mijn balpen en hadden we geen flauw idee waar we uit moest stappen. Maar eens aangekomen trokken de wolken letterlijk weg en genoten we van een dag aan de oceaan.
 

 


 

S'avonds zag ik zo een rood als tomaat want ik was serieus verbrand. Trey nam ons mee naar een burger tent waar we vochten om de rekening en die dus ook per ongeluk in twee hebben gescheurd. Trey won en betaalde alweer onze maaltijd. Maar wij hebben hem verzekerd dat volgende keer dat onze wegen kruisen wij betalen voor alles. De dag nadien was het tijd om te vertrekken richting San Francisco. 

Veel liefs,
Melissa

Ps: de komende dagen zullen er nog updates verschijnen van onze rondreis in de Verenigde Staten.

Personal

The end, maar ook een nieuw begin

Monday, May 02, 2016

Ik schaam mij diep voor het verwaarlozen van mijn blog. Oké, misschien niet zo heel erg diep, maar toch een klein beetje. Vier maand zijn echt voorbij gevlogen. Waarom heb ik niet vaak geblogd? Wel, als je ergens lang woont dan is het zoals thuis en dan heb je niet elke dag iets boeiend te vertellen vrees ik. De laatste dagen heb ik al veel afscheid moeten nemen.

NCPR 
Vrijdag was mijn laatste dag stage. Ik sloot de periode af met een evaluatie zo goed dat ze bijna onwerkelijk lijkt. Mijn stageplaats zei zelf dat ze zou mij zouden aannemen, maar dit aanbod heb ik vriendelijk moeten weigeren want er wacht een thuis op mij. June maakte mij de lekkerste cheesecake ooit en we aten met de hele staff pizza. (Ja, ik ben echtverdikt! Ik ga serieus op regime als ik weer thuis ben!) Ik kreeg ook een zak vol met NCPR dingen + geld voor onderweg! Dank dank!
Deze geweldige vrouw is June. Een prachtvrouw die mij elke week Zumba lessen gaf en die er voor zorgde dat ik gratis kon gaan zwemmen en sporten op de universiteit.

Ondanks dat het begin misschien niet geweldig was, blik ik toch terug op een prachtige stage periode hier in de Verenigde Staten. Ik schreef blogs en artikels en werkte mee als een volwaardig lid. De mensen waren geweldig en ik ga ze dan ook allemaal missen, stuk voor stuk! Als je hier klikt, kan je scrollen door mijn stagewerk.

 Zaterdag hield ik een Tea-you-later party met de beste vriendinnen ooit. We genoten van Thee,  duizend koekjes en een film nadien. Ik zeg geen vaarwel, maar tot ziens!


Zondag kwamen Myra en Curt langs. Myra nam mij elke dag mee naar Canton, dus ik vond dat ik haar hiervoor ook moest bedanken. Wafels met fruit en zacht gekookte eitjes (Die hadden dat dus nog nooit gegeten hé!) 


Vandaag, maandag pak ik mijn valies in, doneer ik drie zakken met kleding aan het goede doel en ga ik langs bij de Boys en girls club om afscheid te nemen. Hier werkte ik drie maand lang als tutor en begeleider van kinderen. Prachtige ervaring die ik voor altijd mee zal dragen in mijn hart. Deze avond heb ik nog één keer een dinner party met de beste vriendinnen terwijl ik morgen afscheid zal moeten nemen van mijn gastouders. Woensdag vertrek ik hier, want het is tijd voor mijn grote trip door de Verenigde Staten. Ben ik zenuwachtig? Jaaa! Ben ik enthousiast? JA JA JA JA! 

Tot hoors!
Melissa 




Personal

Een ode aan Koning Simba

Tuesday, April 05, 2016

Zestien jaar geleden ongeveer besloten we na het droevige heengaan van onze Simba I om een nieuwe vriend te verwelkomen in ons gezin. Mama had dit kleine wezen op haar schoot terwijl we huiswaarts reden. Samen als een gezin bespraken we de naam van dit kleine pluizige witte schaapje. Terwijl we tetteren over Simba I kijkt dit kleine witte pluizig als een teddybeer wezentje op. Niet wij, maar Simba zelf heeft beslist over hoe hij zou heten. 

Lieve Simba, 
met je krullen zo zacht
die menige hartjes sneller deden slaan.
Ontploft na elke douchebeurt
maar fier, zo fier
was je mijn kleine Wittie. 

Mijn lieve Simba, elke avond stond je naast de tafel, bedelend voor dat stukje vlees. We zouden honger hebben geleden om jouw hongerige maag te voeden. Zo graag zagen we jou. Het avondeten bij meter om de hoek was het hoogtepunt van je dag. Nog voor half zeven stond je al aan de deur te huppelen om te vertrekken. Rennend op weg naar ons avondeten. Teleurgesteld als je door regenweer niet mee kon, maar altijd weer tevreden als je merkte dat we je eten hadden meegebracht.

Je vriendschap met Mien en Milo was één van de mooiste dingen. Je aanvaarde nieuwkomers meteen in je huis. Samen met Mien palmde je mijn bed in, ieder zijn stuk van het bed. Nooit haalde je uit naar haar, altijd was ze een deel van je familie. Op het einde liet je haar zelf eten van jouw eten en ik hoor van het thuisfront dat ze nu af en toe op zoek gaat naar jou. Maar ook je liefde voor Milo was duidelijk. Nooit zag je hem als concurrentie, maar wel als een nieuw speelmaatje in het huis. 

Oh Simba, je beleefde de grootste avonturen. Samen met ons zat je uren in de auto op weg naar alweer een prachtige vakantie. Duitsland, Frankrijk of Denemarken, waar wij gingen, ging jij mee.
Je palmde de achterbank volledig in, want uiteindelijk was je de koning van het gezin. Papa moest niet proberen om te ver weg te gaan, want de buurt kreeg meteen een gratis concert. Tijdens onze wandelingen in de bossen moest en zou je altijd vooraan lopen, want jij was de herder over onze groep. Vaak zag je eerder zwart dan wit. Van je houden was gemakkelijk, je laten gaan is harder.

 (En ja ooit had ik blonde haren, mensen maken fouten!)
Zestien jaar hebben wij van jou mogen genieten. Op het einde gaf je ons heel wat werk. Regelmatig moesten we kuisen want je besef van je blaas werd kleiner en kleiner. Daarom maakte we van jou de schattigste baby ooit gezien. Met je pamper aan rende je speels door het ganse huis. We konden amper geloven dat je al zo oud was. Voor mijn vertrek naar de VS nam ik uitgebreid afscheid, met tranen in mijn ogen gaf ik jou de dikste knuffels. Ik hoopte dat je er nog zou zijn wanneer ik terugkeerde, maar jouw tijd om te gaan slapen is gekomen. Rust zacht lieve schat!  


Voor altijd in ons hart

Koning Simba 02/04/2016