Personal

Mijn leven in Winter Wonderland

Tuesday, January 26, 2016

Tien dagen geleden verliet ik mijn thuis. Weg van de vertrouwde straten, weg van de activiteiten die ik dagelijks met gesloten ogen kon uitvoeren. Maar ook weg van hen die ik graag zie. Ik heb geen heimwee naar huis. Maar ik mis jullie wel allemaal een heel klein beetje. Vorige week zondag (17-1) kwam ik aan in Ogdensburg. Een klein stadje, net onder Canada. Als je nu denkt: 'Wow dat kind doet daar de zotste dingen.' Dan ben je fout! Begrijp me niet verkeerd, ik verveel mij niet. Maar mijn ervaring is zonder twijfel niet dezelfde als iemand die in een grote stad zoals New York zit. De wandelafstand hier is te groot om zelf maar iets te gaan doen. Dus overdag ,als mijn gastouders aan het werk zijn, wandel ik door de straten en ga ik op ontdekking. De sneeuw die kraakt dan zo heerlijk onder mijn van ons moeder gekregen schoon botjesIk warm mijzelf op met warme theetjes terwijl ik Engelstalige boeken uit onze huisbibliotheek lees. Ik zou natuurlijk kunnen overwegen om Amish te worden. Die gaan met paard en kar op pad. Alé huppa! 

Zondagavond kwam ik toe in de plezante straat. (Als je mijn adres zou hebben, begrijp je misschien mijn droge humor.) Mijn eerste avondmaal was pizza en salade. Mij hoorde je niet klagen. De pizza's hier zijn giiiiiigantisch. Mijn gastmama deelde mee dat ze in de avond altijd bidden. Bidden? Ik heb volgens mij nog nooit in mijn leven een gebed gedaan. Ik ken niet eens het volledige Onze Vader. Een kruis werd gemaakt. Ja, dat kan ik wel. Oh wacht, verkeerde richting. Handen werden vastgehouden en het korte gebed werd uitgevoerd. Ik kreeg een rondleiding door het huis, mijn kamer werd mij getoond en plots voelde het allemaal zo echt. 
Een klein gezellig slaapkamertje aan de achterkant van het huis is de mijne. Naast mijn bed lag een stapel Harry Potter boeken. De boeken bleken een geschenk te zijn voor mij. Hallo, beste gastouders ooit?  De komende drie maand (en een beetje) spendeer ik hier in dit prachtige gezellige huis. De huizen in de VS zijn anders dan de onze. Schattiger en unieker. Het straatbeeld is dan ook kleurrijker. De laatste maand van mijn reis hier trek ik rond.De zon zal welkom zijn, want de temperatuur is hier elke dag rond de -13 graden.  Serieus mannekes, mijn gat vriest er af. Kan iemand wat thermisch ondergoed sturen?
Het landschap is prachtig. Ik wou dat ik jullie beter kon tonen wat mijn ogen elke dag mogen zien. Hopeloos verloren liep ik hier de eerste dagen. De straten zijn gewoon allemaal hetzelfde. Een vriendelijke Amerikaan zag mij sukkelen en besloot mij te redden door mij de juiste richting te wijzen. Amerikanen zijn echt vriendelijk. Als je hier door de straten wandelt zeggen ze allemaal vriendelijk goedendag en de helft voegt er nog een How are you today aan toe. 
  
Hatjsoem. Woensdag was een mindere dag. De koude en de jetlag zaten in mijn vel. Ik bleef dan wat langer in bed, dronk heel veel thee en tegen de middag was ik al weer stukken beter. In een gastgezin wonen, betekent dat je zelf heel veel moet doen. Je bent niet op hotel waar ze je op je wenken bedienen, maar je bent een deel van het gezin. Zo doe ik elke avond mee de afwas, heb ik kookdagen en doe ik mijn eigen was. Het wasmachine was een raadsel, maar intussen zijn we door ons gevecht heen geraakt.

Holy Cow! De kreet die de meeste mensen hier gebruiken in plaats van het typische Oh my God. Ik moet elke keer opnieuw mijn best doen om niet in een lachbui te schieten. 
Heel wat machines en dingen zijn anders hier. De lamp moet je aandraaien en heeft meerdere draairichtingen die allemaal iets anders doen. Het rolluik trek je niet gewoon op en af. Ik heb nog steeds geen idee hoe het werkt. Nadat ik het bijna stuk trok gaf ik mij over. Als mijn gastouders zouden vragen waarom ik het rolluik op mijn kamer niet op trek antwoord ik gewoon overtuigend 'Ik vind het wel fijn zo.' 
Donderdagavond ging ik met mijn gastmama mee naar de boekenclub. Natuurlijk had ik het boek van deze week niet gelezen. (Ik was hier nog maar vier dagen toen.) Maar dat kon geen van de dames wat schelen. Ze benoemde mij tot vragenlezer en betrokken mij non-stop in hun vrolijke geklets. De gastvrouw van de avond had een lief klein hondje. Tot het plots naar mijn hand hapte. Na haar uithaal besloot ze nog eens liefde te komen vragen.  Nee, onze vriendschap is over kameraadschap. Het volgende boek ga ik zeker lezen want wij hosten de avond in de februari. Na het getetter was er eten voorzien, om nog meer te kunnen tetteren natuurlijk.
Vrijdag ging ik op zoek naar de bibliotheek. De aanwijzingen van mijn gastmama was ik na een straat en half alweer vergeten. Ik liep dus hopeloos verloren. Helaas was er geen enkele Amerikaan op pad. Serieus, niemand die eens gaat wandelen vandaag? Na een half uur (of misschien zelf drie kwartier) vond ik eindelijk de bibliotheek. Het gebruik hiervan is gratis! Je betaalt zelf niet voor een kaart. Hoor je dat België? Gratis! Wonderbaarlijk deed ik er maar tien minuten over om de weg naar mijn huis terug te vinden. Ik word hier beter in. GOOOO ME!

Vrijdagavond kwam Allonah langs. Mijn enige vriendin tot nu toe. Beter één dan geen zeggen we dan! We keken met de hele familie naar de moderne versie van Narnia. Familietijd is hier ontzettend belangrijk. Dus misschien doe ik geen gekke dingen, maar ik heb wel mijn familie al heel wat beter leren kennen en dat is een pluspunt.

Ik bezocht ook de schaatsbaan samen met mijn gastpapa. Ik ga vanaf zaterdag En nee ik wil geen schaats of elleboog mopjes horen!)op schaatstraining samen met Allonah. Ik ga terug het ijs op. Mijn arm is nog niet volledig genezen want strekken lukt nog steeds niet, maar dat kan mij niet schelen. Ik voel mij pas honderd procent gelukkig als mijn schaatsen over het ijs glijden.

Bij het bezoek aan de schaatsbaan ging mijn  gastpapa even naar het toilet. Een jongeman kwam bij mij staan en we begonnen gezellig te kletsen. Mijn gastpapa kwam terug en hij de jongen liep weg. Dan maak ik eens vrienden, dan jaagt mijn gastpapa hem weg. :) Ach, hij werkt op de schaatsbaan dus ik zie hem sowieso wel nog eens terug. En ja, het was ne knappe! 

Zaterdag om de twee weken is het boodschappentijd. We maken een lijstje met alles wat we nodig hebben en trekken naar de verschillende winkels. Overdag nam mijn gastvader mij mee winkelen. Ik haat shoppen, maar dat wou ik voor één keer niet toegeven. Ik ken nu toch de verschillende winkels hier. Ik weet waar het goedkoop is en dat is voor mij het belangrijkste. Amerikanen zijn stiekem wel een beetje bedriegers. Als je gaat eten, of je koopt iets (non-food enkel denk ik) in de winkel, dan betaal je daar taxen op. Ja wij betalen dat ook, maar bij ons zit dat of al in de prijs inbegrepen of zeggen ze het eerlijk er bij. Hier wordt de tax pas op het einde bij gerekend en die kan dus verschillend zijn per ding dat je koopt. Mijn gastzus Anna zei: 'Zo lijkt het goedkoper.'

Amerika heeft een 24 uur winkel. Die sluit dus nooit. Hoe gestoord is dat? Wie gaat er nu boodschappen doen om 3 uur in de nacht? Wij gingen tegen 22uur dus boodschappen doen. Terwijl we door de rekken slenterde vertoonde ik afkickverschijnselen. Ik wou heel de tijd al het plastiek en karton uit de rekken meenemen. Misschien mis ik stiekem mijn werk een beetje. Of ik mis de vrijheid die ik heb om te mogen werken. Mijn visum verbied mij om zelfs maar één cent te verdienen dus ik mis die vrijheid wel een beetje. En zo proberen we niet toe te geven dat ik stiekem de Colruyt wel een beetje mis. In de avond speelde we spelletjes en keken we opnieuw gezellig naar de televisie. Het kampioenschap schaatsen was op de tv.
Zondag was zonder twijfel een hoogtepunt in mijn leven. Ik ging voor het eerst in eeuwen naar de kerk. Mirakel mirakel. Toen we aankwamen in de kerk zaten heel wat mensen te bidden geknield op een kniestoeltje. Ik heb geen flauw idee hoe zo een ding heet. Mijn gastpapa knielde net voor hij ging zitten. Hoor ik dat ook te doen? Ik ging zo snel als ik kon zitten op die bank en natuurlijk klopte ik mijn been weer tegen de rand. Tot zo ver het niet opvallen. De vrouw voor ons op de bank heette mij welkom. 'Je hoeft je geen zorgen te maken hier. Wij zijn allemaal het lichaam van God, je bent maar een deel van zijn lichaam. Je bent misschien de elleboog.' Ik schoot bijna in een lachbui maar kon mij nog net inhouden. Mijn elleboog en ik besloten dat we ons moesten gedragen. Vriendelijk zei ik dankjewel en dan begon gelukkig de mis.

De helft van de tijd had ik geen flauw benul wat ze van mij verwachtte. Hallo, ik ga alleen maar naar begrafenissen en huwelijken. Ineens staat iedereen recht en beginnen ze elkaar de hand te schudden. Ik schud dan maar terug maar heb geen idee wat ik moet zeggen tegen die mensen. Oh peace with you. Enthousiast schud ik verder. Ik ontving het brood en weigerde te drinken van een beker wijn. Sorry, dat vind ik een beetje vies. Ik ga mee naar de mis uit respect voor mijn ouders en doe mijn best om zoveel mogelijk dingen correct te doen, maar sommige dingen vallen gewoon buiten mijn principes. Gelukkig begrijpen mijn ouders dat en wordt er niet van mij verwacht dat ik al die dingen doe. Zij zijn al blij dat ik gewoon mee ga.
Na de mis gingen we met zijn alleen naar huis, waar we ons te goed deden aan een heerlijke brunch. Die mensen eten echt weinig. Ik ben precies een veelvraat als ik dat extra toastje eet.

In de namiddag nam mijn gastpapa mij mee naar Indian Creek Nature Center voor een lange sneeuwwandeling. De bossen, sneeuw en avontuurlijke paden. Meer heeft deze avontuurlijke meid niet nodig om gelukkig te zijn. Je bent altijd verplicht aan te geven dat je daar bent, zo weten de veiligheidsdiensten dat er iemand is, voor moest er een spontane sneeuwstorm opwaaien. 

Door de sneeuw is het niet altijd duidelijk waar het pad nu juist loopt. We kwamen plots tot de conclusie dat we over bevroren water liepen. Mijn gastpapa zei: 'Oh you'll be fine.' Een minuut later zakte het meisje dat geboren is voor pech en lompigheid met haar voet door de sneeuw. (Gelukkig was het water onder de sneeuw sterk genoeg.) We hielden een sneeuwgevecht en genoten van onze tijd samen.
In de avond haalde ik mijn kooktalent boven. Ik maakte witloof in de oven (met ham voor hun) en zonder ham voor mij. En zo eindigde mijn eerste week. Geen gigantische hoogtepunten maar een zeer aangename week in de Verenigde Staten. De foto links is de brug naar Canada, die ik in één van de komende dagen sowieso eens zal oversteken.
Ik begin over mijn Jetlag heen te geraken en krijg het voor elkaar om niet meer om 6 uur in de ochtend wakker te worden. Misschien moet ik zelf maar genieten van de rust die ik nu nog heb, want eens mijn stage start zal ik niet veel rust meer kennen vrees ik. Dan zal ik smeken naar een vrije dag. Tot de volgende. Koude groetjes vanuit Ogdensburg.

travel

De eerste 48 uur in de Verenigde Staten

Tuesday, January 19, 2016

Zenuwachtig vertrok ik in Amsterdam. Het laatste afscheid werd genomen. Dag Papa, tot binnen vijf maand. De tranen vloeide toch wel een klein beetje. Ook hij huilde stiekem mee. Maar daar moesten we snel overheen, want de douane doet aan al dat emotionele gedoe niet mee. Full body scan. 'Je schoenen moet uit juffrouw', zei de vrouw vriendelijk  'Je laptop moet uit je zak', voegde ze er aan toe. Nog met tranen in mijn ogen wandelde ik richting body scan. Mijn hoofd vol chaos merkte weer niet dat er een verhoging was. Struikel eens een scan in. Verlegen glimlachje. Alles ging vlot. Mijn bakjes komen door de scanner. Laptop, jas, schoenen. Zo snel als ik kon propte ik ze allemaal in mijn armen. Huuuuu, waar is mijn rugzak? Mini hartaanval. De man die heel boos keek wenkte mij: 'Is dit jouw rugzak?' Angstig knikte ik dan maar van ja. 'Mag ik even kijken?' opnieuw knikte ik. Maar alles was in orde en ik mocht beschikken.

  

Na een lange vlucht kwam ik aan in Boston. De security was best eng. Lang aanschuiven in een rij om dan een paar vragen te beantwoorden. Terwijl ik aanschoof oefende ik de antwoorden in mijn hoofd. 'Ik verblijf in Ogdensburg, dat ligt in New York en ik ben hier voor een stage.' Ja lap, ik stond weer in de rij die het traagst vooruit ging.  Eindelijk mijn beurt en dan bleek dat de man geen interesse had in wat ik kwam doen. Hij ontdekte dat ik radio studeerde en begon een heel verhaal te doen over hoe radiostations bakken geld verdienen. Vingerprints werden genomen, even naar de camera kijken, een paar stempels in mijn paspoort en weer mocht ik beschikken. Doordat de rij zo lang was, moest ik mij haasten voor mijn bagage. De man van de luchthaven was al bezig met de achtergebleven bagage van de band te halen.

16-01 Boston, MA 

Mijn eerste dag in de Verenigde Staten werd ik wakker met regen. Anna had 's avonds gezegd dat de kans op regen groot was, maar ik had nooit verwacht dat het echt zo hard zou regenen. Toch gingen we op pad. Een beetje last van een jetlag want zes uur terug gaan doet toch iets met een mens. In de ochtend, net voor we zelf op pad gingen, lieten we Luna uit. Luna is de hond van de kamergenote van Anna. En dat beest was gigantisch groot. Amerikanen hebben ook echt voor elk stom regeltje een verkeersbord. Er bestaan zelf borden om te laten weten dat er iemand blind of doof in een straat woont.
 
Anna nam mij mee naar haar favoriete plaats in Boston. De publieke bibliotheek en hemel op aarde it is. De bibliotheek is gigantisch groot (volgens mij ga ik dit nog veel zeggen over dingen in de Verenigde Staten.) Maar dus echt waar. Er zijn leesruimtes, studieruimtes, jongeren-hang-ruimtes en zelfs een game ruimte voor jongeren. De bib heeft meerdere adembenemende ruimtes waar je kan doorwandelen. En helemaal bovenaan is zelf een zaaltje met unieke boeken. Helaas was dit dicht. 
  
Na de bibliotheek slenterde we gewoon door de straten en de parken. We kwamen langs de Ducklings. Een verhaal over awel ja eendjes. Ik weet niet meer juist hoe het verhaal ging, maar ik wou er toch maar lekker mee poseren. Terwijl Anna de foto nam kwam er juist een groep toeristen voorbij en de gids zei droog: 'Toeristen poseren er regelmatig mee.' Ja, problemen mee mevrouw? 
Ik poseerde niet alleen met de eend. Ik ging er ook op zitten, en bereed in dezelfde stad ook nog eens een democratische ezel. (Dat beest staat hier symbool voor de democraten!) Het kind in mij moet ook gelukkig gehouden worden zeg ik dan. 
Wat mij heel hard verbaasde aan de stad is dat ook Boston een holocaust memorial heeft. Een heel bizarre en gruwelijke reflectie van hoe het in die tijd geweest was. Lange balken staan achter elkaar, rook stijgt op kokers onder de balk. Het geeft de vergassing weer. Ik was toch wel een beetje in shock. Als je in de kokers keek zag je lichtjes die symbool stonden voor de gevallen slachtoffers.
 
Als je in een groot stad slentert en je beide te lui bent om nog te koken, dan gebruik je het excuus dat je eten moet zoeken in de stad om zo de Amerikaanse keuken te leren kennen. We trokken naar the Real Deal en bestelde twee grote hamburgers (voor mij een vegi-burger alstublief) met frietjes! De vreemde gezichtsuitdrukkingen krijg je er gratis bij. Ik was moe ja! dat is mijn excuus!

In de avond gingen we gezellig film kijken bij Anna's vrienden, viel ik bijna duizend keer in slaap, maar hield Anna mij wakker.

17-01
Zondag nam Anna mij mee om te gaan wandelen. We wandelde naar het meer en gingen gezellig pannenkoeken eten. Zo van die goei Amerikaanse. Mijn lijn? Die is waarschijnlijk al om zeep ajah.
En dan verliet ik de prachtige stad. Dit keer geen groot vliegtuig voor mij. Nee dit kleine vliegtuigje bracht mij veilig van Boston naar Albany (waar we zijn geland om te tanken en overstappen te regelen) en nadien van Albany naar Odgensburg. Tijdens mijn tweede vlucht zat ik net achter de piloot, want we waren maar met twee passagiers. Privé jet voor mijzelf ajah! 


18-01 Ogdensburg, NY 

Nieuwe plaats, nieuwe staat. Ik ben sinds zondagavond officieel thuis. Zo lief als mijn gastpapa het zei: 'Welcome to our home, which is now your home.' Ik ben zo gelukkig als een klein kind, want er ligt sneeuw. Echte sneeuw, geen waterachtige vieze bedoeling zoals in België. Die update volgt snel. Beloofd. Dan vertel ik meer op mijn gastgezin, de huizen en het weer hier. Vandaag neem ik een day-off. Beetje keelpijn en hoofdpijn, vreselijke jetlag en lastig om aan te passen. Morgen ga ik op ontdekking doorheen het stadje. 


Ps: Er is ook een video, deze volgt van zodra ik weer deftige wifi heb en het online krijg. kusjes! 

travel

Groeten vanuit Amsterdam

Thursday, January 14, 2016

Wow, mijn eerste dag weg van huis. Het voelt nog steeds alsof ik vanavond gewoon onder mijn dekens ga kruipen, wegdromen over verre reizen en van die andere bizarre dromen. Morgen is het zo ver, dan vlieg ik over de oceaan naar het verre (of toch zo iets) Boston. Ben ik er klaar voor? Nee, ik ben een zenuwachtig kind dat niet weet waaraan ze begint, maar waarschijnlijk zoals iedereen non-stop zegt wordt dit de ervaring van mijn leven.

 

Vandaag bracht ik de dag door in Amsterdam. De stad waar die vreselijke enge beesten naar uw hoofd vliegen. Ja ik ben echt bang van duiven. Vroeg in de ochtend vertrok ik richting Amsterdam. Het moeilijkste afscheid van de voorbije dagen was zonder twijfel van Mien The Queen, Koning Simba & Prins Milo. Mensen kan je skypen, mailen en al de rest maar een huisdier, tja dat ligt wat lastiger. Met 30 minuten vertraging kwamen we aan in het hotel. Dat mijn karma niet echt goed zit bleek al weer in de laatste uren. De lader van mijn laptop overleed een paar uur voor mijn vertrek naar Amsterdam (1 minuut stilte aub). Intussen heb ik een nieuwe lader aangekocht en ben ik ook weer wat geld armer. Boohoooo :( 

In Amsterdam was het nat. Natte sneeuw en te veel regen naar mijn goesting vielen uit de lucht. Toch slenterde we gezellig door de straten. We brachten een bezoek aan het Anna Frank museum, zochten de I Amsterdam (Wat voor een slechte toerist zou ik anders zijn?) Ik besloot dat ik geen echte Amsterdammer wou worden en sloeg de Coffee shops dus maar over. Onderweg kwam ik een straat tegen. Niet zomaar een straat. 'De Kromme Elleboogstraat.' Als dat geen toeval is.
Als je moet kiezen tussen al die letters kies je toch voor de eerste letter van je naam zeker? De rest knip je gewoon van uwe foto af. Narcisme op en top! 

En het eerste ongeluk van mijn avontuur is ook een feit. Hoe stom en lomp ne mens kan zijn, daar kan ik u op antwoorden. Ik sneed mijn duim open aan een freaking scherp pizza mes. Maar amaai, mijn vinger is een dramaqueen, ahzo bloeden voor zo een mini sneetje. 

De eerste update zit er op, nog geen Amerikaanse want daar ben ik pas morgenavond. Maar vandaag de groetjes van uit Amsterdam. Nu een warme douche, theeke pakken, vliegtuig inchecken en slapen. Tot de volgende!