De eerste 48 uur in de Verenigde Staten

Tuesday, January 19, 2016

Zenuwachtig vertrok ik in Amsterdam. Het laatste afscheid werd genomen. Dag Papa, tot binnen vijf maand. De tranen vloeide toch wel een klein beetje. Ook hij huilde stiekem mee. Maar daar moesten we snel overheen, want de douane doet aan al dat emotionele gedoe niet mee. Full body scan. 'Je schoenen moet uit juffrouw', zei de vrouw vriendelijk  'Je laptop moet uit je zak', voegde ze er aan toe. Nog met tranen in mijn ogen wandelde ik richting body scan. Mijn hoofd vol chaos merkte weer niet dat er een verhoging was. Struikel eens een scan in. Verlegen glimlachje. Alles ging vlot. Mijn bakjes komen door de scanner. Laptop, jas, schoenen. Zo snel als ik kon propte ik ze allemaal in mijn armen. Huuuuu, waar is mijn rugzak? Mini hartaanval. De man die heel boos keek wenkte mij: 'Is dit jouw rugzak?' Angstig knikte ik dan maar van ja. 'Mag ik even kijken?' opnieuw knikte ik. Maar alles was in orde en ik mocht beschikken.

  

Na een lange vlucht kwam ik aan in Boston. De security was best eng. Lang aanschuiven in een rij om dan een paar vragen te beantwoorden. Terwijl ik aanschoof oefende ik de antwoorden in mijn hoofd. 'Ik verblijf in Ogdensburg, dat ligt in New York en ik ben hier voor een stage.' Ja lap, ik stond weer in de rij die het traagst vooruit ging.  Eindelijk mijn beurt en dan bleek dat de man geen interesse had in wat ik kwam doen. Hij ontdekte dat ik radio studeerde en begon een heel verhaal te doen over hoe radiostations bakken geld verdienen. Vingerprints werden genomen, even naar de camera kijken, een paar stempels in mijn paspoort en weer mocht ik beschikken. Doordat de rij zo lang was, moest ik mij haasten voor mijn bagage. De man van de luchthaven was al bezig met de achtergebleven bagage van de band te halen.

16-01 Boston, MA 

Mijn eerste dag in de Verenigde Staten werd ik wakker met regen. Anna had 's avonds gezegd dat de kans op regen groot was, maar ik had nooit verwacht dat het echt zo hard zou regenen. Toch gingen we op pad. Een beetje last van een jetlag want zes uur terug gaan doet toch iets met een mens. In de ochtend, net voor we zelf op pad gingen, lieten we Luna uit. Luna is de hond van de kamergenote van Anna. En dat beest was gigantisch groot. Amerikanen hebben ook echt voor elk stom regeltje een verkeersbord. Er bestaan zelf borden om te laten weten dat er iemand blind of doof in een straat woont.
 
Anna nam mij mee naar haar favoriete plaats in Boston. De publieke bibliotheek en hemel op aarde it is. De bibliotheek is gigantisch groot (volgens mij ga ik dit nog veel zeggen over dingen in de Verenigde Staten.) Maar dus echt waar. Er zijn leesruimtes, studieruimtes, jongeren-hang-ruimtes en zelfs een game ruimte voor jongeren. De bib heeft meerdere adembenemende ruimtes waar je kan doorwandelen. En helemaal bovenaan is zelf een zaaltje met unieke boeken. Helaas was dit dicht. 
  
Na de bibliotheek slenterde we gewoon door de straten en de parken. We kwamen langs de Ducklings. Een verhaal over awel ja eendjes. Ik weet niet meer juist hoe het verhaal ging, maar ik wou er toch maar lekker mee poseren. Terwijl Anna de foto nam kwam er juist een groep toeristen voorbij en de gids zei droog: 'Toeristen poseren er regelmatig mee.' Ja, problemen mee mevrouw? 
Ik poseerde niet alleen met de eend. Ik ging er ook op zitten, en bereed in dezelfde stad ook nog eens een democratische ezel. (Dat beest staat hier symbool voor de democraten!) Het kind in mij moet ook gelukkig gehouden worden zeg ik dan. 
Wat mij heel hard verbaasde aan de stad is dat ook Boston een holocaust memorial heeft. Een heel bizarre en gruwelijke reflectie van hoe het in die tijd geweest was. Lange balken staan achter elkaar, rook stijgt op kokers onder de balk. Het geeft de vergassing weer. Ik was toch wel een beetje in shock. Als je in de kokers keek zag je lichtjes die symbool stonden voor de gevallen slachtoffers.
 
Als je in een groot stad slentert en je beide te lui bent om nog te koken, dan gebruik je het excuus dat je eten moet zoeken in de stad om zo de Amerikaanse keuken te leren kennen. We trokken naar the Real Deal en bestelde twee grote hamburgers (voor mij een vegi-burger alstublief) met frietjes! De vreemde gezichtsuitdrukkingen krijg je er gratis bij. Ik was moe ja! dat is mijn excuus!

In de avond gingen we gezellig film kijken bij Anna's vrienden, viel ik bijna duizend keer in slaap, maar hield Anna mij wakker.

17-01
Zondag nam Anna mij mee om te gaan wandelen. We wandelde naar het meer en gingen gezellig pannenkoeken eten. Zo van die goei Amerikaanse. Mijn lijn? Die is waarschijnlijk al om zeep ajah.
En dan verliet ik de prachtige stad. Dit keer geen groot vliegtuig voor mij. Nee dit kleine vliegtuigje bracht mij veilig van Boston naar Albany (waar we zijn geland om te tanken en overstappen te regelen) en nadien van Albany naar Odgensburg. Tijdens mijn tweede vlucht zat ik net achter de piloot, want we waren maar met twee passagiers. Privé jet voor mijzelf ajah! 


18-01 Ogdensburg, NY 

Nieuwe plaats, nieuwe staat. Ik ben sinds zondagavond officieel thuis. Zo lief als mijn gastpapa het zei: 'Welcome to our home, which is now your home.' Ik ben zo gelukkig als een klein kind, want er ligt sneeuw. Echte sneeuw, geen waterachtige vieze bedoeling zoals in België. Die update volgt snel. Beloofd. Dan vertel ik meer op mijn gastgezin, de huizen en het weer hier. Vandaag neem ik een day-off. Beetje keelpijn en hoofdpijn, vreselijke jetlag en lastig om aan te passen. Morgen ga ik op ontdekking doorheen het stadje. 


Ps: Er is ook een video, deze volgt van zodra ik weer deftige wifi heb en het online krijg. kusjes! 

You Might Also Like

6 Comments

  1. Ontzettend leuk Melissa! Wat een mooi verslag en wederom heerlijk geschreven - ik lees zo makkelijk en fijn door jouw teksten heen! Ik ben benieuwd naar meer! Veel geluk.
    Liefs

    ReplyDelete
    Replies
    1. Wat een leuk compliment zeg! Blijven volgen is de boodschap!

      Delete
  2. Wat onwijs tof Melissa. Mijn zusje gaat volgende week 6 maanden stage lopen in San Francisco.

    ReplyDelete
  3. Superleuk zeg :D Wat spannend, veel succes! x

    ReplyDelete
  4. bedankt voor je interessant verslag!

    ReplyDelete
  5. Wauw Mel wat prachtig geschreven. Leuk te lezen dat mijn dochter het zo goed doet ver van huis. Je bent er eentje om trots op te zijn. Papa

    ReplyDelete

Reacties zijn gemodereerd. Maar maken mij ontzettend blij ;)