De laatste week rust

Tuesday, February 02, 2016

De uren vliegen hier echt voorbij. Het lijkt wel of niet alleen mijn tijdzone veranderd is, maar ook mijn besef van tijd. Het stadje wordt er niet boeiender op, maar intussen heb ik elke hoek van het stadje ontdekt. Toch verveel ik mij niet. Ik geniet van elke seconde die ik hier mag beleven. Toen ik vertrok had ik nog een klein stuk van mijn rugzak mee te dragen. Nu ben ik zo ver weg van thuis dat ik eindelijk de kans krijg om mijn misschien een klein beetje gebroken hart te laten helen. Al volgt de pech mij ook wel over de oceaan. Iemand een nieuwe auto voor mij? Hierbij vraag ik dus officieel een minuut stilte voor mevrouw Ford Ka die ons voorgoed verlaten heeft. Rust zacht blokje! Genoeg gezever. Tijd voor een update ;)


Maandag ging ik langs op mijn stage. Mijn stageplaats NCPR.ORG is gelegen in Canton. Een iets groter stadje met meer animatie en zelfs een universiteit op ongeveer 20 minuten rijden van waar ik woon. Zenuwachtig wandelde ik het gebouw binnen. Ik ontmoete er Ellen. Samen met haar ging ik door de administratieve stress van de ambassade. Zo iets creëert duidelijk een band, want de zenuwen verdwenen zoals de sneeuw die werd gekust door de regen. Ik kreeg een rondleiding door het gebouw en werd voorgesteld aan heel wat mensen. Op de foto zie je links Ellen (mijn mentor), Dale (mijn begeleider), mijzelf (met een vreselijk kapsel), Bob (digitale verantwoordelijke) en mijn gastpapa. Ik moet een blog bijhouden waarop ik wekelijks de verschillen met thuis beschrijf. Als tweede draai ik mee in de nieuwsploeg, mag ik op pad gaan met echte reporters en stiekem mag ik ook wel af en toe presenteren. Maar dat is nog niet voor de eerste week. 
Dinsdag trok ik naar het postkantoor en tot mijn grote trots deed ik er maar tien minuten over om de weg te vinden. Ik begin echt beter te worden in navigatie. Twee enveloppen reizen op dit moment naar België. En één naar New York stad waar mijn toestemming om de Verenigde Staten te verlaten ondertekent moet worden. Als alles goed gaat mag ik dus over een week eindelijk die brug over steken naar Canada. In de namiddag deed ik mijn huishoudelijke taken zoals mijn was en het stofzuigen van het huis. Die stofzuiger weegt bijzonder veel. Ik viel bijna omver, maar het huis is zo proper als het maar kan. Lui op uw gat zitten is hier dus niet van toepassing. En als het op wegen aankomt hebben ze duizend instructies, maar op hun stofzuiger kunnen ze niet even hun knoppen uitleggen? Amerikanen hebben ingewikkelde toestellen, zeg dat ik u het zeg! Voor de rest kon ik dinsdag niet doen want het goot water. Dus zocht ik dingen op voor mijn stage en hield ik mijzelf bezig met de geschiedenis van de Verenigde Staten. (Dankjewel Mattias!)
Woensdag was het eindelijk een beetje warmer. Perfect weer om dus een nieuwe broek te  gaan kopen. Mijn lieve broek (of die van ons zus, sorry zus!) scheurde onderweg naar Boston. Dus ik wou een extra broek om de koude maanden hier te overleven. Ik besloot naar Wallie  (read as Walmart) te wandelen. Ik had de afstand misschien een klein beetje onderschat want ongeveer 35 minuten later was ik nog steeds aan het wandelen. Links zie je de Amish de koude trotseren met hun paard en kar. Door de aanhoudende regen en nadien het vriezen waren de straten zo goed als schaatsbanen. En op sommige plaatsen lag het water zo dik dat je er gewoon los doorzakte als je overheen wandelde. Voor iedereen hier een paniekaanval krijgt. Ja ik was voorzichtig want ik ben op de straat gaan wandelen. 

Het fijne aan Ogdensburg is dat je hier gewoon altijd van die adembenemende uitzichten cadeau krijgt. Tijdens mijn wandeling naar de supermarkt (en weer terug ook natuurlijk) kwam ik langs een memorial voor gevallen soldaten en zag ik de zon ondergaan op de gevallen sneeuw. Ik leer betalen met dollars en nam zoals het hoort ook even selfies bij het passen. Narcisme hoezo?  En hoe hard ik ook mijn best doe, ik kan maar niet wennen aan de parkeerplaats voor paard en kar. Hoe middeleeuws is dat zelfs? Maar de Amish zijn een boeiend volk. En ik had zo een klein voorgevoel dat de weg waar ik wandelde, niet echt gemaakt was voor voetgangers. Speed limit 30? Dat is dan toch wel een serieus snelle dertig. 
Donderdag stond ik vrijwillig vroeg op om te gaan sporten. Ja, de wonderen zijn de wereld nog niet uit. Als ik zo voort doe zal ik geen dikkerdje worden die je van A naar Z moet rollen. Sportief zijn is de boodschap. Ik herinnerde mij ineens ook waarom ik dat niet graag doe. Ik sport liever alleen dan zo met zijn zevenen. (Maar he, het was een gratis workout sessie!) Na een warme douche begon het te sneeuwen en was het veel te koud, waardoor ik niet bepaald zin had om te gaan wandelen. En uiteindelijk had ik nog die to-do lijst. Ik boekte mijn vlucht naar New York en ook die naar Los Angeles. Ik zocht hotels en couchsurf opties en de dag vloog alweer voorbij. De tijd gaat hier echt sneller dan thuis. Ja, ik weet het. Dat kan niet.
Vrijdagavond aten we echt veel te pikante buritos, maar ze zagen er wel goed uit vond ik. En was er een basketbalwedstrijd. Ik ging samen met mijn gastmama en papa naar de wedstrijd. En het team waarvoor ik supporterde won dan ook nog eens.Goooo Ogdensburg. Ik ontmoette er ook Anna, een uitwisselingstudente uit Oostenrijk.
Heel de week keek ik uit naar zaterdag. Allonah nam mij mee naar een hockey wedstrijd van haar zus. Het team deed mij heel de tijd aan huffelpuf denken. Maar ze wonnen dus wel de wedstrijd. Na de wedstrijd troken we naar Potsdam (heel wat dorpen hier dragen de naam van een Europese stad) voor lunch.
Na de lunch trokken we naar Ogdensburg voor onze schaatstraining. Allonah helpt mij om mijn technieken te verbeteren. De schaatsen waren vreselijk en deden ontzettend pijn. Maar we gaan op zoek naar betere schaatsen dan die vreselijke huurschaatsen. Maar ik had een geweldige tijd. En ik viel niet op mijn arm, dus alles is hier nog dik in orde.
 Met een open wondje op mijn voet besloot ik dat we na een uur en half schaatsen naar huis konden gaan. Daar was mijn gastvader bezig aan het eten. Zelfgemaakte pizza. Zo veel dat de hele straat eigenlijk kon komen eten. Maar zo lekker dat je er van zou kunnen blijven eten. Als afsluiter keken we naar Harry Potter. Dit was zonder twijfel 1 van mijn beste dagen hier tot nu toe.


Zondag ging ik opnieuw naar de kerk. Ik werd voorgesteld aan de pastoor en normaal gewien ook aan de bischop. Gelukkig was diene mens er niet, want ik ben slecht in eerste ontmoetingen. Het blijft awkward voor mij om naar de kerk te gaan, maar mijn ouders zijn zo trots en gelukkig als ik mee ga, dat ik geen nee durf zeggen. Ik heb dan maar besloten mee te gaan, maar zelf te kiezen hoe ver ik ga in de dingen die ik daar mee doen. Ik drink geen wijn uit een beker waar iedereen van drinkt en ik kniel ook niet. In de nammidag kregen we bezoek van een koppel dat mij naar mijn stage voert. Dus ik brunchte gezellig mee en luisterde naar alle verhalen die mij helemaal niet aangaan of die ik niet kon volgen. De rest van de dag was rustig want maandag was the big day.. Mijn stageavonturen krijg je vrijdag. De sneeuw is intussen volledig weg. Groetjes, Melissa

PS: Ik begin Engels en Nederlands te mixen dus excuse the mistakes.










You Might Also Like

1 Comments

  1. Wat een gave (en typische Amerikaanse) foto's en leuk om je avontuur te volgen. :)

    ReplyDelete

Reacties zijn gemodereerd. Maar maken mij ontzettend blij ;)