Gewoon dingen

Schrijfsel van de dag: ik mis je

Wednesday, June 29, 2016

Af en toe schrijf ik mijn gedachten op (digitaal) papier. Vanaf nu deel ik deze schrijfsels en hersenkronkels ook met jullie. 

Ik herbeleef dagelijks onze mooiste momenten,
Zoals de laatste keer dat ik je zag,
onze ontroerende omhelzing.
Een afscheid, waarvan ik dacht dat het maar tijdelijk was.
Het zout van mijn tranen raakte mijn lippen.
Ik moest je laten gaan,
had ik toen maar geweten
dat je mijn leven uit zou glippen.

Je beloofde mij dat je niet meteen zou gaan.
Elke dag keek ik uit naar de dag,
dat wij twee weer tegen over elkaar zouden staan.
Maar je had nood aan nieuwe avonturen.
Een onbeschrijfelijk gevoel van verdriet
kreeg ik met het nieuws te verduren.

Oh mijn vriend,
Ik mis je elke dag meer en meer.
Je was niet door iedereen bemind.
maar mij liet je achter met een ontzettende hartzeer.
Je liet me achter met een leegte.
Die ik met alle mogelijke vrolijke gedachten weer probeer te vullen.

Ik hoor je los te laten,
maar ik moet jou vertellen dat ik stiekem zo,
nog niet klaar ben om jou voorgoed te laten gaan.
Ik koester onze herinneringen, 
alsof ze nog gewoon bestaan.

 
Ik wil je nog zo veel vertellen,
over al mijn avonturen en mijn kwel
Ik zou je vertellen hoe ik graag ik van jou horen wil, maar aan de andere kant van de lijn blijft het ijzig stil.Ik blijf hier achter met die pijnlijke vraag.Zal ik jou ooit weer zien en kunnen omhelzen?
of zijn wij voorgoed klaar?



Alle teksten zijn momentopnames. Een donkere tekst betekent daarom niet dat ik diep ongelukkig ben. Ik schrijf wat ik voel, zodat mijn hoofd nadien ook begrijpt wat ik bedoel. 

bookies

Juni's leest-lijstje

Sunday, June 26, 2016

Als je mij een beetje in het echte leven kent, dan weet je zonder twijfel dat ik een echte boekenworm ben. Ik heb geen favoriete genre en lees dan ook non-stop. Daarom deel ik vanaf nu mijn laatst gelezen boeken op mijn blog en vertel ik zonder schaamte wat ik er van vond. De laatste tijd ging ik voor luchtige boeken omdat ik gewoon na Amerika even terug in mijn leesritme moest komen. Stiekem vind ik boeken voor jongeren ook gewoon tof. Voor al mijn boeken volg je mij best op goodreads.


Vroeger als kind had ik de film van Disney al wel eens gezien, toch kon het boek mij niet honderd procent overtuigen. Ik vond Mary Poppins in het boek nog al overkomen als een zeer gemeen persoon en ik miste de magie van in de film. Had ik de film pas na het boek gezien was ik misschien iets meer verkocht geraakt aan het boek.
Ik had er lage verwachtingen bij, maar het heeft mij aangenaam verrast. Ik koos het boek aan de hand van de titel omdat ik zelf ook altijd brieven schrijf naar mensen, zonder ze effectief af te geven. Ik vond dat het boek misschien iets meer drama mocht bevatten om het effect van zo iets duidelijk te maken. Als uitkomt wie de brieven verstuurd heeft, geeft Lara Jean amper een kick. Toch de moeite waard om te lezen. 

Ik las eerder de reeks van de selectie die mij heel goed beviel. Helaas vind ik deze twee boeken nog overbodig. Het verhaal is gewoon helemaal hetzelfde als de selectie, alleen nu uit het oogpunt van de prins en de lijfwacht. Ik las ook de koningin en de favoriet, maar ook deze konden mij niet bekoren. De selectie zal ik blijven aanraden, maar al de rest is gewoon te veel. 

De After reeks is één van de reeksen waar ik een haat-liefde verhouding met heb. Na zoveel recensies te lezen besloot ik er aan te beginnen. 5 of 5 starsDe boeken bevatten genoeg drama om er voor te zorgen dat je blijft lezen, alleen is het aantrekken en wegduwen van beide karakters een beetje irritant met momenten. Ik ben vooral fan van after door dat de schrijfster totaal geen dingen schuwt. De seks wordt in geuren en kleuren beschreven, wat misschien soms wat te is, maar ook wel boeiend blijft om het te lezen. Je ervaart de verlegenheid van het karakter. Ik heb nog één boek te gaan dus ik ben benieuwd naar het laatste in de reeks. Oh, het schijnt ook dat het gebaseerd zou zijn op One Direction, maar daar merk ik dus niets van. 

To-read

-- Lord of the rings is een klassieker die ik al zo lang wil lezen, nu heb ik hem eindelijk op mijn lees-lijstje gezet. Alleen ben ik aan het nadenken om hem toch in het Engels te lezen.

--Als tweede leende ik Frans voor dummies. Tja, ik moet mijn talen toch wat bijschaven en ik ben nu eenmaal een dummy.

--Ondanks dat ik geen fan was van al haar boeken waag ik mij nog eens aan Kiera Cass. Dit keer lees ik de Kroon, het vervolg in de reeks waarbij haar dochter een selectie houdt.

-- Ook Ish Ait Hamou krijgt een eerlijke kans. Met zowel slechte als goede reviews waag ik mij aan Hard Hart. Een verhaal dat zich gedeeltelijk afspeelt in de Verenigde Staten. Je weet wel, dat land dat ik zo hard aan het missen ben nu.

-- Sophie Kinsella is sowieso één van mijn favoriete schrijfsters. Haar boeken zijn grappig en speels en ik herken mijzelf te vaak in haar karakters. Dit keer waag ik mij aan Ik krijg je wel & Mag ik je nummer even?

-- Als laatste (en tot nu toe enige Engelstalige) boek staat Oystercatchers op het lijstje, geschreven door Susan Fletcher. Elke bibliotheek bezoek kies ik een random boek uit het Engelse aanbod. Dus we zullen wel zien wat dit geeft.


Wat lees jij en wat moet ik zeker gelezen hebben?

travel

On the road: Los Angeles

Sunday, June 19, 2016

Vier maand lang hing ik de New Yorker uit. Alé ja, dan toch een beetje daar in de middle of nowhere. Emotioneel deed het mij dan ook iets toen ik vertrok uit de staat die ik vier maand mijn thuis mocht noemen. Drie uur te vroeg ingecheckt, tot mijn grootste verbazing zonder overgewicht, zat ik te wachten op mijn vlucht naar Californië.


Na zes uur in de lucht te hangen zette ik mijn vermoeide voeten op Californische grond. Het regenachtige New York was ik al vergeten. Drie uur terug gaan in de tijd zorgde er voor dat ik mijn middageten gemist had. Ik had dus echt zoveel honger dat ik zelf vlees zou eten om te overleven. Das een mop hé. Ik zou echt geen vlees gekocht hebben, maar bon! Helaas had de aankomsthal van LAX niet veel eten te bieden, tenzij je de maaltijden van bijna 25 dollar meetelde. Ik besloot dan maar te overleven op de havermout repen die mijn gastmama had meegegeven. Drie uur moest ik wachten tot Missy eindelijk aankwam. Die tijd spendeerde ik op de grond, net naast het stopcontact, met mijn goede vriend Netflix. Het laatste half uur besloot ik aan de aankomst te gaan staan, waar de karretjesman mij duizend keer vroeg of ik geen karretje wou voor mijn bagage. En dan zag ik haar eindelijk van de trappen komen. Een gevoel dat je niet kan beschrijven, geloof mij.  We trokken richting het bedrijf waar we onze nieuwe vriend - de auto- zouden huren. De vrouw aan het loket keek ons vluchtig aan en zei vol overtuiging: 'Jullie bagage gaat wel niet passen in de compact versie." Zo was de eerste onverwachte kost een feit. We upgraden de auto naar een midsize. "Je gaat hier naar buiten en dan kies je een auto uit. De sleutel zit er al op." We knikten beide en liepen enthousiast naar de auto's. "Welke zullen we nemen?" Uiteindelijk viel onze keus op een volkswagen omdat Missy in België hier ook mee rijd. Maar alle begin is moeilijk. Hoe starten we de auto want er is geen sleutelgat? Hoe werkt dat automatisch ding? en waar brengt de GPS ons heen? Iets later rijden we een beetje onzeker en angstig op de baan, op weg naar onze eerste stop. In Los Angeles verbleven we bij een goede vriend van mijn één van mijn gastzussen en zijn hond buddy.
 


We waren meteen verliefd op Buddy en ook Trey was een feest om bij te verblijven. De eerste avond reden we naar de supermarkt want zowel Missy als ik vielen bijna om van de honger. Trey betaalde plots onze boodschappen en kocht ons op straat ook nog eens eten. Na de winkel reden we terug naar zijn straat waar dus geen parking te vinden was. Een uur lang reden we rondjes wat na een tijd erg frustrerend werd, maar ook wel hilarisch was met iemand als Trey. "Waar rijd ik naar toe?"
"Ik voel mij wel wat rechts vandaag." en zo bleven we toeren tot we enkel die lege parking plaats zagen. We aten in het midden van de nacht ons avondeten en gingen naar bed.
 
De volgende dag nam Trey ons mee op sleeptouw in Hollywood. We gingen langs een gezellige markt om nadien uren rond te slenteren op The Walk of Fame. Als echte toeristen poseerden we met de sterren hun wel ja sterren hé. De man op de foto bij Michael Jackson's ster besloot om onze foto even the photobomben wat best hilarisch was. 



Na the walk of fame nam Trey ons mee naar een winkelcentrum met een gezellige markt aan. 

 

 

Aan het einde van de dag besloten we om zelf de keukenprins(essen) uit te hangen. We kochten een fles wijn en genoten van een zelfgemaakte maaltijd. En van Buddy die natuurlijk alle onze liefde op aan het eisen was. Trey en ik hielden beide ontzettend van thee. We hadden dus vanaf onze eerste minuut samen ook de neiging om thee voor elkaar te maken, ook al wisten we niet of de ander daar zin in had. Plots hoorde ik dan ook uit de keuken. "Honey?" Missy en ik schoten beide in de lach tot we door hadden dat hij dus gewoon vroeg of ik honing in mij thee wou.
 

De tweede dag moest Trey helaas werken en trokken wij naar Santa Monica. Op de bus stal een stinkende dakloze mijn balpen en hadden we geen flauw idee waar we uit moest stappen. Maar eens aangekomen trokken de wolken letterlijk weg en genoten we van een dag aan de oceaan.
 

 


 

S'avonds zag ik zo een rood als tomaat want ik was serieus verbrand. Trey nam ons mee naar een burger tent waar we vochten om de rekening en die dus ook per ongeluk in twee hebben gescheurd. Trey won en betaalde alweer onze maaltijd. Maar wij hebben hem verzekerd dat volgende keer dat onze wegen kruisen wij betalen voor alles. De dag nadien was het tijd om te vertrekken richting San Francisco. 

Veel liefs,
Melissa

Ps: de komende dagen zullen er nog updates verschijnen van onze rondreis in de Verenigde Staten.