On the road: Los Angeles

Sunday, June 19, 2016

Vier maand lang hing ik de New Yorker uit. Alé ja, dan toch een beetje daar in de middle of nowhere. Emotioneel deed het mij dan ook iets toen ik vertrok uit de staat die ik vier maand mijn thuis mocht noemen. Drie uur te vroeg ingecheckt, tot mijn grootste verbazing zonder overgewicht, zat ik te wachten op mijn vlucht naar Californië.


Na zes uur in de lucht te hangen zette ik mijn vermoeide voeten op Californische grond. Het regenachtige New York was ik al vergeten. Drie uur terug gaan in de tijd zorgde er voor dat ik mijn middageten gemist had. Ik had dus echt zoveel honger dat ik zelf vlees zou eten om te overleven. Das een mop hé. Ik zou echt geen vlees gekocht hebben, maar bon! Helaas had de aankomsthal van LAX niet veel eten te bieden, tenzij je de maaltijden van bijna 25 dollar meetelde. Ik besloot dan maar te overleven op de havermout repen die mijn gastmama had meegegeven. Drie uur moest ik wachten tot Missy eindelijk aankwam. Die tijd spendeerde ik op de grond, net naast het stopcontact, met mijn goede vriend Netflix. Het laatste half uur besloot ik aan de aankomst te gaan staan, waar de karretjesman mij duizend keer vroeg of ik geen karretje wou voor mijn bagage. En dan zag ik haar eindelijk van de trappen komen. Een gevoel dat je niet kan beschrijven, geloof mij.  We trokken richting het bedrijf waar we onze nieuwe vriend - de auto- zouden huren. De vrouw aan het loket keek ons vluchtig aan en zei vol overtuiging: 'Jullie bagage gaat wel niet passen in de compact versie." Zo was de eerste onverwachte kost een feit. We upgraden de auto naar een midsize. "Je gaat hier naar buiten en dan kies je een auto uit. De sleutel zit er al op." We knikten beide en liepen enthousiast naar de auto's. "Welke zullen we nemen?" Uiteindelijk viel onze keus op een volkswagen omdat Missy in België hier ook mee rijd. Maar alle begin is moeilijk. Hoe starten we de auto want er is geen sleutelgat? Hoe werkt dat automatisch ding? en waar brengt de GPS ons heen? Iets later rijden we een beetje onzeker en angstig op de baan, op weg naar onze eerste stop. In Los Angeles verbleven we bij een goede vriend van mijn één van mijn gastzussen en zijn hond buddy.
 


We waren meteen verliefd op Buddy en ook Trey was een feest om bij te verblijven. De eerste avond reden we naar de supermarkt want zowel Missy als ik vielen bijna om van de honger. Trey betaalde plots onze boodschappen en kocht ons op straat ook nog eens eten. Na de winkel reden we terug naar zijn straat waar dus geen parking te vinden was. Een uur lang reden we rondjes wat na een tijd erg frustrerend werd, maar ook wel hilarisch was met iemand als Trey. "Waar rijd ik naar toe?"
"Ik voel mij wel wat rechts vandaag." en zo bleven we toeren tot we enkel die lege parking plaats zagen. We aten in het midden van de nacht ons avondeten en gingen naar bed.
 
De volgende dag nam Trey ons mee op sleeptouw in Hollywood. We gingen langs een gezellige markt om nadien uren rond te slenteren op The Walk of Fame. Als echte toeristen poseerden we met de sterren hun wel ja sterren hé. De man op de foto bij Michael Jackson's ster besloot om onze foto even the photobomben wat best hilarisch was. 



Na the walk of fame nam Trey ons mee naar een winkelcentrum met een gezellige markt aan. 

 

 

Aan het einde van de dag besloten we om zelf de keukenprins(essen) uit te hangen. We kochten een fles wijn en genoten van een zelfgemaakte maaltijd. En van Buddy die natuurlijk alle onze liefde op aan het eisen was. Trey en ik hielden beide ontzettend van thee. We hadden dus vanaf onze eerste minuut samen ook de neiging om thee voor elkaar te maken, ook al wisten we niet of de ander daar zin in had. Plots hoorde ik dan ook uit de keuken. "Honey?" Missy en ik schoten beide in de lach tot we door hadden dat hij dus gewoon vroeg of ik honing in mij thee wou.
 

De tweede dag moest Trey helaas werken en trokken wij naar Santa Monica. Op de bus stal een stinkende dakloze mijn balpen en hadden we geen flauw idee waar we uit moest stappen. Maar eens aangekomen trokken de wolken letterlijk weg en genoten we van een dag aan de oceaan.
 

 


 

S'avonds zag ik zo een rood als tomaat want ik was serieus verbrand. Trey nam ons mee naar een burger tent waar we vochten om de rekening en die dus ook per ongeluk in twee hebben gescheurd. Trey won en betaalde alweer onze maaltijd. Maar wij hebben hem verzekerd dat volgende keer dat onze wegen kruisen wij betalen voor alles. De dag nadien was het tijd om te vertrekken richting San Francisco. 

Veel liefs,
Melissa

Ps: de komende dagen zullen er nog updates verschijnen van onze rondreis in de Verenigde Staten.

You Might Also Like

2 Comments

  1. Bubba Gump, zaaaaaalig!!!! Je hebt je blijkbaar goed geamuseerd :) Het nagenieten kan beginnen!

    ReplyDelete

Reacties zijn gemodereerd. Maar maken mij ontzettend blij ;)