Als de zon even niet meer door de wolken schijnt...

Sunday, August 21, 2016



Dit is zonder twijfel de meest emotionele post die ik hier ooit neer schrijf. Het leven is meer dan alleen regenbogen, glitters en alles wat positief is. Helaas heerst er nog een taboe als het op verdriet aankomt. We maken allemaal dingen mee die ons hard tegen de vloer knallen en het moeilijker maken om weer op te staan. De ene persoon ervaart dat harder dan de andere. De laatste dagen deed het leven voor mij pijn. Ik kreeg het moeilijker dan ooit om een glimlach op mijn gezicht te toveren. De persoon die positief door haar dagen ging werd diep in mijzelf opgegeten door een zwarte schim. 

Helaas ligt het niet meteen in onze menselijke natuur om die taboe te doorbreken en het woord depressie te begrijpen. Reacties als "Je bent zo jong, hoe kan jij nu er door zitten?", maken het niet bepaald gemakkelijker om die zwarte vlek weer in te kleuren. Een hartbreuk of emotionele pijn heeft niets met leeftijd te maken. De hoofdstukken - ook wel mijn verleden genoemd- die ik al schreef in mijn levensverhaal bepalen mijn emotionele toestand nu, niet mijn leeftijd. Het is ook waarheid dat de tijd de wonden heelt, maar soms is er meer nodig dan enkel tijd om diepe wonden te laten vervagen. Ik heb in het verleden dingen verdrongen en de tijd er over heen laten gaan. Vandaag draag ik hier de gevolgen van. Ik heb geleerd dat je dingen wel kan verdringen, maar dat ze als een boomerang wel weer terug in je gezicht belanden. De tijd heeft net als een goede wijn mijn pijnen gerijpt, maar verwerkt geraakten ze niet. 

De grootste fout die ik ooit gemaakt hebt is de beslissing om mijn pijn alleen te dragen. Ik wil hier duidelijk stellen dat die fout volledig in mijn kamp ligt. Er zijn meerdere factoren geweest waarom ik al mijn wonden voor mijzelf heb gehouden, maar die zijn nu niet belangrijk. Door het alleen te willen dragen heb ik mijn hoofd voller en voller gestoken. Ik kreeg het niet voor elkaar om minder belangrijkere dingen even aan de kant te schuiven. Die duizend Melissa's in mijn hoofd liepen verloren in de chaos die ik zelf gemaakt heb. Tot vorige week kon ik de chaos nog een beetje aan maar nu was het vol. Zo iets met een figuurlijke druppel die de emmer doet overlopen. 

Na de Verenigde Staten viel ik in het wel gekende zwarte gat. Ik keerde terug naar mijn leven dat plots niet meer het mijne leek. Kan je u voorstellen dat je geen idee meer hebt wat mensen van je verwachten, of vooral wat je van jezelf verwacht? Ik veranderde als persoon en de mensen om mij heen veranderde niet allemaal mee. Ik bekeek de wereld op een andere manier en leerde vooral dat ik mijzelf moet kunnen zijn. Ik ben een sarcast met een emotioneel hart. Dankzij dit avontuur heb ik geleerd dat het niet oké is om je wonden te verdringen tot je ze fysiek niet meer lijkt te voelen. Ik dacht na over mijn verleden en mijn toekomst en hierdoor kwam alles weer terug opdraven, al die onverwerkte dingen.

Ik vertrouwde voor de eerste keer in mijn 24 lentes iemand mijn leven toe en hierdoor sta ik vandaag sterker in mijn schoenen. Ik werd helaas ook gekwetst door fouten die ik zelf maakte, maar ik ben dankbaar dat ik een hartbreuk mag ervaren. Ondanks dat de duisternis diep in mij leeft kan ik wel nog liefde voelen. Mijn hart kan breken doordat ik iemand graag kan zien. Ik vind dat een mooie gedachte. (*vriendschappelijke graag zien bestaat ook.) En ik heb hoop dat ons hart wonderen kan verrichten. Ik geloof dat als vriendschap oprecht is het wel weer goed komt. Mijn masker viel af. Ik kon niet langer doen alsof ik een taart vol glitters had opgegeten. Mensen zeiden mij dat het geen verschil maakte of ik er nu bij was of niet. Het doet pijn om te horen, ondanks dat het waarheid is. Maar ik heb geen spijt van het feit dat ik mijn hart opende. Het schijnt dat ik doorheen deze zwarte schim mijn echte vrienden zal leren kennen. Zij die blijven kan ik oprecht liefhebben en dat is toch het schone aan het mens zijn? Wij voelen emoties.

Met deze post vraag ik geen medelijden, alles behalve. Ik schrijf dit omdat ik hoop dat mensen niet langer in het taboe blijven leven dat een jong persoon alleen maar gelukkig kan zijn. Wij hebben ook onze onzekerheden en wonden. Ik vraag begrip en geduld aan iedereen van mijn omgeving die dit leest. Ik begrijp dat het nieuwsgierige beestje in ons wil weten wat er zich afspeelt, maar vandaag ben ik nog niet klaar om er over te praten. Er werd mij gevraagd hoe ik geholpen kan worden. Ik vraag niemand om mijn pijn te begrijpen of het zwarte gat voor mij te kleuren. Ik moet de strijd met mijn demonen zelf aan gaan. Je kan alleen maar helpen door de liefde van je hart te laten komen en mij nieuwe kleuren aan te bieden. Geef mij de kans om te groeien en accepteer mijn mindere dagen.  Ik zie de toekomst positief want ik heb nog bakken vechtlust. Ik wil ook niet dat wanneer je dit leest denkt dat ik depressief ben, want dan ben ik niet. Ik zie nog steeds het mooie in het leven, alleen ga ik nu even door een donkere periode. Maar ik ben de schrijver van mijn levensverhaal en ik schrijf die demonen uit mijn boek. Ik zie mijzelf in de nabije toekomst weer dansen door regenbogen en glitters.

Bedankt.
M. 



You Might Also Like

4 Comments

  1. Melissa, jou post heeft me geraakt, voor verschillende redenen: één ervan is herkenning, een ander bewondering voor de manier waarmee je ermee omgaat. We hebben elkaar eerder per toeval leren kennen, en tot hiertoe enkel online, maar je weet me telkens te raken met jou schrijfsels, dus , ik weet niet hoe het zit met jou journalistenopleiding, maar je hebt talent. Volg je hart en je komt wel terecht. LUCIENNE

    ReplyDelete
    Replies
    1. Wat een geweldige lieve reactie Lucienne! Ik weet dat veel mensen zich in mijn verhaal zullen herkennen en dat is ook precies waarom ik besloten heb om het online te gooien. Eens online blijft het daar ook voor goed staan en kan het mijn toekomst mee bepalen. Ik ben niet depressief maar ik vecht wel tegen mijn demonen, net zoals heel wat mensen doen! ;) Ik ben intussen afgestudeerd als journaliste maar bedankt voor je compliment.!

      Delete
  2. Zwartheid is soms moeilijk te dragen, ik weet het want ik ken het ook maar al te goed. Op je eentje is dat nog zwaarder en ook dat kan ik zeggen vanuit ondervinding. Maar je bent al terug een stapje dichter bij het licht doordat je doorhebt dat het ok is om het te delen en het niet alleen te moeten doen. Knuf!

    ReplyDelete
  3. What a beautiful view, and beautifully captured.
    I hope you'll come link up at http://image-in-ing.blogspot.com/2016/08/purple-passion.html

    ReplyDelete

Reacties zijn gemodereerd. Maar maken mij ontzettend blij ;)