column

Een neutrale genderloze wereld: 1

Wednesday, November 23, 2016

Ik ben een feministe. Ik kan mij meteen de zuchten die ontsnappen voorstellen, die ik zelf ook geheel terecht vind. Helaas is het begrip feminisme -mede dankzij extremisten - een negatief begrip geworden. Als mensen aan feminisme denken, wordt er niet langer gedacht aan gelijkheid, wel aan het vrouwen boven mannen principe. Enkele vrouwen die een haat voor mannen hebben besloten dat het mannelijke geslacht neergehaald moest worden zodat wij vrouwen konden heersen. Dat soort is niet wat ik ben. Ik ben voor gelijkheid tussen geslachten en tegen het onderverdelen in hokjes.Ik zeg luidkeels nee tegen stereotypen tussen genders en ja tegen vrijheid in keuze.

Hoe werd ik nu en feministe? Het begon voor mij allemaal al in de lagere school. Als kind was ik een echte Tom-boy. Je weet wel zo een meisje dat eigenlijk liever jongensdingen deed. In scholen en in onze maatschappij worden we al vroeg in die hokjes geduwd. Meisjes worden verwacht te houden van roze en dragen rokjes en kleedjes met nylonkousen, terwijl jongens stoere kleren dragen met tekeningen. De helft van de kleding voor jonge meisjes bestaat nu vandaag nog steeds uit roze t-shirts met nutteloze boodschappen als cute girl, prinses of sweet, terwijl onze jongens draken, star wars figuren en donkere kleuren mogen dragen.  Wie heeft het recht om te beslissen dat een meisje alleen maar mag houden van schattige kledingstukken terwijl jongens stoer mogen zijn? Wij vrouwen zijn meer dan schattige prinsessen die ronddansen in tutu's en jongens hoeven niet alleen maar stoer te zijn. Mijn ouders gaven mij gelukkig steeds de vrijheid om te dragen wat ik wilde en te zijn wie ik wilde. Ik draag ook graag kleedjes, maar niet omdat het moet. 


Helaas is kleding niet het enige probleem. Speelgoed is nog een issue. In de lagere school rende ik door de modder en over ingebeelde parcours samen met de jongens, terwijl de meisjes in een hoek speelde met hun barbies en hun poppen of leerde hoe ze later de strijk moesten doen. Ik hoorde te vaak verkeerde boodschappen. 'Maak eens een lekkere taart voor de jongens.' of 'Melissa, dat is toch iets dat jongens doen.' Door de verkeerde houding van volwassenen werd ik door leeftijdgenoten ook als vreemd aanzien. Want de jongens begrepen meer dat ik niet één van hun was en de meisjes zagen in dat ik niet deed wat een meisje hoorde te doen. Mijn vrijheid werd mij als kind ontnomen of toch door onze maatschappij. Recent nog vertelde iemand mij een verhaal waar ik gloeide van trots dat ik deze persoon kennen mag. Hij vertelde over zijn neefje die hield van barbiepoppen en glitter. Voor zijn verjaardag kocht hij dan ook een barbiepop met glitters. Ik kreeg een warm gevoel omdat deze vriend niet koos om zijn neefje's interesses te onderdrukken. Toch als ik dit verhaal aan anderen vertel krijg ik vaak hetzelfde antwoord: 'Dat zal dan wel een homo worden.'
Kan iemand mij vertellen sinds wanneer glitter, roze en barbiepoppen gelijk staan aan de liefde van een man voor een man? Waarom gaan we er meteen van uit dat een jong knaapje die houdt van glitters en poppen ook zal houden van mannen later? Duwen we dat kind dan niet zelf die richting uit? En nog iets, wat is er mis met het houden van hetzelfde geslacht? Mijn vriend koos om zijn neef te laten zijn wie hij is en dat is hoe ik later precies mijn kinderen wil zien opgroeien. Speelgoed in de winkels schreeuwt ook gewoon uit voor wie het bedoeld is. De sint brengt vooral roze voor meisjes en dozen voor jongens is actie. Waarom delen we alles zo in? Waarom beslist onze maatschappij wie we horen te zijn? Wat is er mis met tussenin? 
Ik werk in een supermarkt waar ik iets te vaak mijn wenkbrauwen frons. Kinder Surprise heeft twee verschillende verpakkingen voor hun chocolade eitjes. De doosjes zeggen werkelijk: 'voor jongens.' en voor 'meisjes.' De verpakking voor jongens is blauw en bevat leuke figuren zoals Finding Dory, draken, dino's en alles wat je kan bedenken. De meisjes krijgen natuurlijk roze met prinsessen van Frozen. Wie zijn wij om te beslissen waarvan meisjes of jongens houden? Wat is er mis met één neutrale verpakking? Een assortiment waaruit kinderen kiezen kunnen?

Recent nog had ik een kind aan mijn kassa. Een jongetje van een jaar of vier met zijn zusje aan zijn zijde. Beide hadden ze een barbiepop vast. De jongen droeg Elza terwijl het meisje haar zus Anna droeg. Ik stelde hen de vraag wat ze zo leuk vonden aan Frozen. De jongen antwoordde trots 'De prinsessen natuurlijk.' Zijn mama lachte en moedige hem zelf aan om verder te vertellen en dat deed het kind. 'Thuis heb ik een pyjama van Frozen en ook het kleed van Elza.' Dat was zo een moment waarop je die ouders spontaan een high five wilt geven. Helaas hoor je ook te vaak in de gangen roepen 'zet dat weg, dat is voor meisjes.' Wat als wij als winkelketens nu eens neutraal zouden zijn en het onderverdelen in hokjes zouden bannen? Weg met beschrijvingen als voor meisjes of voor jongens. Ik ga ook  naar het mannentoilet als ik dringend moet en trek mij niets van de veroordelende blikken aan. Waarom zou ik uren in een rij gaan staan als ik bij de mannen meteen mijn blaas lozen kan? Alleen maar omdat een figuurtje op de deur dat beslissen mag.
Een ander veel voorkomend begrip is emoties. Vrouwen zijn emotioneel terwijl mannen - God verbiedt het ze- niet huilen mogen. Mannen zijn voor alle duidelijkheid even menselijk als wij vrouwen, ook zij voelen emoties. Ik ervoer al te vaak dat een man zichzelf de vernietiging in werkt door te hard te willen passen in het beeld van de maatschappij. Ze onderdrukken hun emoties en komen stoer over, maar diep vanbinnen borrelt verdriet en emoties die er uit willen komen. Laat een man toch huilen als hij dat wil, en laat een introverte vrouw haar geheimen voor zich houden. We moeten leren om niet aan geslachten regels op te leggen of hen te vertellen wat ze moeten doen of wat zeker niet mag. Ik hou net meer van mannen die hun emoties kunnen tonen dan zij die de noodzaak voelen om stoer over te komen. 
Een andere reden waarom ik geloof in het bannen van hokjes is de macht die mannen lijken te voelen over het 'zwakkere geslacht.' Ik spreek hier niet over elke mens met een piemel tussen zijn benen, maar over uitzonderingen. Ik werd ook geconfronteerd met mannen die mij naroepen, die dachten dat ze meteen een gouden ticket naar mijn vagina hadden gewonnen omdat ze mij complimenteerde of met mannen die hun dronken handen niet kunnen thuishouden en dan maar zeggen dat wij dat graag hebben. Ik heb helaas ook een zeer onaangename ervaring achter de rug waar een man serieus over de lijn ging omdat hij het kon. Vrouwen moeten zich nog te vaak verdedigen of kruipen weg in een hoekje. Denk maar terug aan de heisa rond 'wij overdrijven niet.'

 Ik sta voor gelijkheid tussen geslachten. Ik kan als vrouw ook bakken bier verzetten net als een man. Ik ga niet ontkennen dat mijn fysieke bouw dat soms tegenhoudt, maar laat mij toch proberen. Vrouwen zijn niet lesbisch omdat ze rugby spelen en mannen zijn geen homo omdat ze liever dansen dan op een bal te schoppen. Betuttel geen vrouwen, maar onderschat ze ook niet. Geef geen man een foute blik omdat hij huilt als hem dat aanstaat. Ik geloof in gelijke kansen en verbetering voor beide partijen. Ik sta voor het bannen van Gender en het accepteren van neutrale gedachten. Ik ben she for us.



Dit is een reeks van meerdere columns waarschijnlijk, omdat ik nog zo veel te schrijven heb en niet in detail ben gegaan in deze post. 

countyourblessings

Count your blessings

Monday, November 21, 2016

"Het leven is een feest, als je het maar op de juiste manier viert." 

De laatste maanden had ik last van donkere wolken boven mijn hoofd. Ik had geen zin meer in bloggen of eigenlijk zelf niet in het dagelijkse leven. Vandaag gaat het weer goed met mij. Ik zie de zon door de wolken schijnen, neurie liedjes op het werk en huppel weer over de straten. Ik leerde dat principes als count your blessings niet gewoon psychologische kwakzalverij zijn. Elke dag stil staan bij de fijne, aangename momenten helpt om het goede in het leven te zien. 


Dansen, dansen, dansen, liefst met vriendjes,
Door herfstblaadjes lopen
oprechte gevoelens voor iemand ervaren
steun krijgen van vrienden
spontane onverwachte berichten 
sarcastische moppen
Netflix-momenten 
Harry Potter hypes herbeleven
Tevreden zijn met wie je bent
Nieuwe boeken lezen
Doneren aan het goede doel
Gewoon vrolijk zijn
Centen verdienen, zodat je ze weer kan op doen aan nieuwe dingen
zelf kunnen autorijden
goede collega's hebben waar je graag mee samen werkt
een goei sjatteke thee
Tijd doorbrengen met vrienden en familie
zonnige dagen tussen koude en winderige herfstdagen 
lachbuien die nergens op slagen 
Avond knuffel sessies met Mien The Queen
Houden van en geliefd zijn
nieuwe mensen leren kennen
talenten kunnen gebruiken
in een warm bed kunnen wegkruipen
opstaan zonder ochtendhumeur
dessertjes kunnen eten
luidkeels meezingen met de radio
over het ijs glijden (met schaatsen aan weliswaar) 
veranderingen kunnen accepteren en het verleden kunnen loslaten
minder puistjes op uw gezicht tellen 
lekker vegetarisch eten
uit uw comfortzone stappen en nieuwe dingen proberen
kunnen terugblikken op de mooiste momenten
goed staan op een selfie.
Blije sokken kunnen dragen
Zwangerschapsfoto's ontvangen van je beste vriendin.
Contacten houden met Amerikaanse familie
parapluutjes krijgen omdat het regent
vriendschappen die niet gebaseerd zijn op leeftijd.
life
Lange haren sparen

 ♥